احسان فیلم ehsanfilm ارائه ای از رسانه اینترنتی
‫زندگی من درون ابریست.
‫خب یعنی کلش نه.
‫بدنم اونجا نیست.
‫ولی تمام چیزهای دیگه هست. چیزهایی که ‫ می‌بینم و فکر می‌کنم و حس می‌کنم.
‫اون‌ها توی ابرن و حس عجیبی داره...
‫که بدن و روح جدا باشن. ‫همچنین احساس آسیب‌پذیر بودن داره.
‫انگار که زندگیم داره فرو پاشیده می‌شه.
‫به نظرت عجیبه؟
‫آخه من همه‌چیز رو به معنای ‫ واقعی کلمه باور می‌کنم.
‫تصورش می‌کنم. یه ابر واقعی رو. ‫یه ابر کومولوس.
‫تقریبا مستحکمه، واسه همین منطقیه ‫ که چیزی توش باشه.
‫ولی گاهی هم ابرهای سیروس رو تصور می‌کنم.
‫یا بدتر، لایه‌ای شفاف از ابر رو.
‫و بعد نگران می‌شم که چیزی نباشه ‫ که همه‌چیز رو سر جاش نگه داره.
‫و هر چیزی که من هستم فرو می‌پاشه ‫توی خیابون‌ها و با آب باران شسته می‌شه.
‫[سکس، رویاها، عشق]
‫[رویاها، عشق]
‫[رویاها]
‫- واسه آکادمی درخواست دادی نه؟ ‫- آکادمی رقص؟
‫- نه. ‫- چرا؟ خیلی استعداد داری که.
‫- باله کلاسیک هم رقصیده بودی نه؟ ‫- آره، ولی حس آبروریزی داشت.
‫یه جایی خوندم که باله‌ی کلاسیک ‫ بر اساس رفتارهای جنسیتی قدیمیه.
‫و باید از بین بره.
‫- خب همه رقص‌ها که مثل باله‌ی کلاسیک نیستن. ‫- آره، تا حدودی.
‫می‌خوام جامعه‌شناسی بخونم.
‫- خیلی مطالعه می‌کنی، نه؟ ‫- خیلی.
‫تو نمی‌کنی؟
‫یکم. ولی اکثرا وقتی ‫ که بقیه بهم کتابی می‌دن.
‫خیلی خوشحال می‌شم.
‫خوشحال می‌شم که ملت فکر کنن من کتاب‌خونم.
‫ولی تمام حرف‌های کتاب‌ها حقیقت ندارن.
‫آره ولی دلیل مطالعه‌ی من این نیست. ‫که بفهمم چی حقیقت داره.
‫کتاب می‌خونم که دور بشم.
‫و به خودم برسم.
‫همه‌ی این چیزها با یه کتاب شروع شده.
‫همه‌اش از کتابی شروع شد که در نهایت ‫ من رو مجاب به نوشتن کتابی کرد.
‫اصلا کتاب معروفی هم نبود، کتابی بود ‫ که توی کلبه‌ی مادربزرگم پیدا کردم...
‫و عید پاک پارسال که اونجا بودیم خوندمش.
‫با جنی رفته بودم اونجا، دوستم.
‫خانوادش کلبه ندارن.
‫و می‌گفت ما چقدر خوش‌شانسیم که کلبه داریم.
‫باحاله که کلبه داشته باشی ‫و توش کارت‌بازی بکنی...
‫و مامانم که دوست نداره ‫ قبول کنه ما مرفه هستیم...
‫اوضاع رو با گفتن این که واسه داشتن ‫ کلبه لازم نیست پولدار باشی، بدتر کرد.
‫منظورش اینه که اگه خانوادت پولدار باشن، ‫پول لازم نداری که...
‫- مامان! بسه. ‫- با پول ارث می‌شه زندگی کرد.
‫سوتینت رو پیدا کردی؟
‫من مچ پام پیچ خورده بود و ‫ باید استراحت می‌کردم.
‫و مامان و مامان‌بزرگ و جنی رفتن ‫یه قدمی بزنن، منم یه کتاب از قفسه برداشتم.
‫کاملا شانسی بود در واقع.
‫اسمش «روح خانواده» بود...
‫و شبیه «زنان کوچک» بود که شاید بشناسیش.
‫این یکی هم راجع به چهار تا خواهره.
‫دخترهای دکتری هستن و ‫ اطراف پاریس زندگی می‌کنن.
‫شخصیت اصلی یعنی پالین، شونزده سالشه.
‫کتاب با داستان اون شروع می‌شه که توی ‫مدرسه جدیدی در پاریس ثبت‌نام کرده.
‫و با دختری به اسم بئا آشنا می‌شه ‫که عموش هنرمنده.
‫یه روزی با هم می‌رن استودیوی عموش.
‫عموش با تمام آدم‌هایی ‫ که پالین دیده فرق داره.
‫توی چشم‌های پالین نگاه می‌کنه و ‫ طوری باهاش حرف می‌زنه که انگار آدم‌ بزرگه.
‫با این که خیلی سنش ازش بیشتره و ‫ یه دختر ده ساله هم داره.
‫و پالین هم عاشقش می‌شه.
‫به کسی نمی‌گه، فقط همراه بئا بهش سر می‌زنه.
‫تا یه روز که بئا مریض می‌شه.
‫و پالین جرئتش رو جمع می‌کنه ‫ و تنهایی می‌ره پیشش.
‫و وقتی در رو باز می‌کنه ‫ و می‌بینه که پالین تنها اومده...
‫پالین متوجه می‌شه که اون هم بهش چنین ‫ حسی داشته. که منتظر بوده که بیاد.
‫و با هم سکس می‌کنن.
‫و خب...
‫وقتی که خوندمش داشتم با بخشی ‫ از وجود خودم آشنا می‌شدم.
‫یه جور احساس کشش.
‫احساسی که قبلا تجربه کرده بودم، از بچگیم. ‫ولی هرگز درکش نکرده بودم.
‫و سعی کردم از خودم دور نگهش دارم.
‫ولی الان حسش می‌کردم. ‫ توی کل بدنم. روی پوستم.
‫مثل یه گزگز خیلی قوی که مجابم می‌کرد ‫کاملا برهنه کنار کسی دراز بکشم.
‫و یه چیزی در مورد این کتاب بود ‫ که واقعا دوستش داشتم.
‫پالین یه شال‌گردن بلند بافتنی داشت.
‫و همیشه وقتی پالین خونه‌ی عمو رو ترک می‌کرد ‫عمو شال‌گردن رو سه بار دور گردنش می‌پیچید.
‫همیشه سه بار.
‫و انقدر با... ملایمت انجامش می‌داد که ‫ من رو مجاب می‌کرد بیشتر بخونم.
‫اکثرا چون که خیلی قشنگ بود.
‫ولی همچنین بخاطر این که دوست داشتم ‫ خودم هم یه روزی چنین چیزی رو تجربه کنم.
‫چند ماهی گذشت و با این‌ که بهار و تابستان ‫ اون سال بهش فکر کردم...
‫دیگه اون شدت سابق رو نداشت.
‫و اواسط ترم پاییز بود که حس کردم ‫ دوباره اون کشش برگشته.
‫شدتش کاملا من رو از خود‌بی‌خود کرده بود.
‫شاید همینه دیگه، اتفاقات زمانی رخ می‌دن ‫که اصلا انتظارشون رو نداری.
‫سلام اسم من یوهاناست، ‫ امسال معلم فرانسوی و نروژیتون هستم.
‫یکم در مورد خودم بگم...
‫اسمم یوهاناست... که البته گفتم.
‫در هنرستان نساجی درس خوندم، رشته هنر. ‫و همچنین معلم هستم.
‫یک سال رو هم آمریکا بودم، ‫توی غرب میانه‌اش...
‫که شش ماه در یه مزرعه ارگانیک ‫بادام‌زمینی کار کردم.
‫خیلی حوصله‌سربر بود و رفتم نیویورک ‫ و توی یه کافه استخدام شدم.
‫همچنین یه سال هم توی پاریس مد خوندم.
‫خب دیگه، اگه سوالی داشتین ازم بپرسید.
‫لطفا اسمتون و یه حقیقت جالب ‫ از زندگیتون رو بهم بگید.
‫- اسمت چیه؟ ‫- آنین. و دوست دارم موهام رو رنگ کنم.
‫- رنگش قشنگه. تو چی؟ ‫- اسمم...
‫اسمم جوزفه و عاشق ورزش کردنم.
‫اسمم هلنه و از شکلات خوشم نمیاد.
‫- تو چی؟ تو اسمت چیه؟ ‫- اسمم یوهانه‌ است و از، سالمون خوشم میاد.
‫ یادم می‌مونه. مثل مال منه. ‫ ولی آخرش یه «ه» داره.
‫اسم تو چیه؟
‫اسم من یوهانس هست و از ‫ ورود به 69 کشور ممنوع شدم.
‫اولش نتونستم بفهممش.
‫خیلی شدید بود. عجیب بود.
‫انگار می‌تونستم حضورش ‫رو با تمام بدنم حس کنم.
‫دنبالش می‌گشتم.
‫اگه یه روز نمی‌دیدمش حس می‌کردم ‫ اون روزم تلف شده.
‫و خیلی هم لازم نبود، یه لحظه کوتاه هم ‫ می‌دیدمش حالم رو کاملا بهتر می‌کرد.
‫- سلام. - سلام.
‫با همه با مهربانی و لطافت برخورد می‌کرد.
‫ولی همچنان انگار به من یکم ‫بیشتر توجه می‌کرد.
‫و چون فرانسوی یکی از درس‌هاییه ‫ که خیلی توش خوبم.
‫انگار که زبان هم دیگه رو می‌فهمیدیم.
‫و اگه حتی هیچکس درسش رو درک نمی‌کرد...
‫مثلا این که از رئیس‌جمهورهای فرانسوی ‫ خوشش میومد...
‫من توجه می‌کردم و خوشش می‌اومد.
‫من رو ژان صدا می‌کرد، ‫ که فرانسوی یوهانه بود.
‫اون‌هایی که خیلی بزرگ هستند رو کاهش بدید. ‫نابرابری در درآمدها...
‫و تحصیلات و فرهنگ رو افزایش بدید؟
‫با کسی این‌طوری حرف نمی‌زد.
‫شاید واسه همین خیالبافی می‌کردم ‫ که من رو بیشتر از بقیه دوست داره...
‫و ارتباط خاصی با هم داریم.
‫واقعا چنین حسی داشت.
‫دائما بیشتر و بیشتر بهش فکر می‌کردم. ‫نه فقط مدرسه، توی خونه هم بهش فکر می‌کردم.
‫انگار که همیشه توی ذهنم بود.
‫موضوعش فرقی نمی‌کرد، همیشه پیداش می‌شد.
‫وقتی بیدار می‌شدم اولین چیزی بود ‫ که به ذهنم می‌اومد.
‫وقتی صبحانه می‌خوردم به این فکر می‌کردم ‫ که اون چی می‌خوره؟
‫تصور می‌کردم که داره کروسان می‌خوره.
‫حین لباس پوشیدن هم بهش فکر می‌کردم. ‫که داره چی می‌پوشه؟
‫سعی می‌کردم لباس‌هایی بپوشم که فکر می‌کردم ‫ اون خوشش بیاد، یه حداقل متوجه‌شون بشه.
‫چون من هم به لباس‌هاش توجه می‌کردم یگه.
‫لباس‌های قشنگ و خاصی می‌پوشید.
‫اکثرا جلیقه‌های پشمی می‌پوشید.
‫واسم جالب بود که پوستش پشم رو تحمل می‌کرد.
‫از نظر من خیلی سخت بود.
‫ولی این که اون می‌پوشیدش ‫بهم حس خاصی می‌داد.
‫و وقتی آستین‌هاش رو بالا می‌زد...
‫قسمتی از آستین که با دستش برخورد داشت...
‫دیدنش تمام بدنم رو می‌لرزوند.
‫خیلی دوست داشتم بهش دست بزنم. ‫که ببینم چه حسی داره.
‫ولی با این که تاثیری که روم ‫داشت رو حس می‌کردم...
‫درک نمی‌کردم که چیه.
‫عجیب نیست؟
‫فکر کنم تا یه شب که داشتم خوابش رو می‌دیدم ‫ و بیدار شدم، متوجه نشدم که چه خبره.
‫توی کلبه بودیم.
‫بقیه هم بودن، ولی بیرون بودن. ‫فقط من و یوهانا توی کلبه بودیم.
‫من داشتم روی مبل چرت می‌زدم، ولی ‫ خواب نبودم چون حضورش رو حس می‌کردم.
‫نزدیک من دراز کشیده بود.
‫زانوش رو بین زانوهام حس می‌‌کردم. ‫دستش رو انداخته بود دورم.
‫چشم‌هام رو باز کردم و روم رو کردم طرفش.
‫و یهویی حس کردم که لختیم.
‫و بعد بیدار شدم.
‫بدنم حس گرم و عجیبی داشت، ‫انگار که تب کرده بودم.
‫و حس خیلی بدی داشتم.
‫انگار که کار وحشتناکی کردم.
‫یه کار تقریبا ممنوعه.
‫حسش تا فرداش توش بدنم بود.
‫می‌ترسیدم که مردم متوجه‌اش بشن.
‫که همه بفهمن چه خوابی دیدم.
‫خوشبختانه کلاس اولم با اون نبود. ‫کلاس رقص‌آرایی بود.
‫کارهای روزمره کوچیکی ساخته بودیم ‫که مربوط به بخش‌های مختلف مدرسمون بود.
‫و با این که اصلا حوصله‌اش رو نداشتم، ‫خوب بود که مدتی ذهنم مشغول باشه.
‫هشت، یک و دو، سه و چهار.
‫پنج، شش، هفت، هشت، یک، دو، سه، چهار.
‫پنج، شش، هفت، هشت، یک، دو، سه، چهار...
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫ولی همون روز کلاسش که شروع شد، ‫احساس کردم شرمم برگشت.
‫وقتی وارد شد انگار مستقیما ‫به من نگاه می‌کرد.
‫انگار که همه‌چیز رو می‌دونست.
‫اصلا نمی‌تونستم بهش نگاه کنم، ‫سعی کردم یه جوری ازش دوری کنم.
‫با این که، این چیزی نبود که می‌خواستم.
‫خواسته‌ام دقیقا برعکسش بود.
‫و بعدش انگار همه‌چیز فروپاشی کرد.
‫فرقی نمی‌کرد چه دیدی بهش داشته باشم، ‫غیرممکن به نظر می‌رسید.
‫و حتی نمی‌تونستم مخفیش کنم.
‫باید یه چیزی ازت بپرسم، ‫من و آنین داشتیم در موردش حرف می‌زدیم.
‫امروز یکم حواس‌پرت به نظر میای.
‫چرا باید در موردش حرف بزنین؟
‫نگران بودیم که نکنه مشکلی ‫ واست پیش اومده باشه.
‫خب چیزی نشده.
‫- یه سایتی پیدا کردم. ‫- بسه آنین.
‫گوش کن... کلی شماره‌‌ی تماس ناشناس ‫ توی نروژ هست...
‫که افراد جوان می‌تونن زنگ بزنن ‫ و با کسی صحبت کنن.
‫می‌تونی برنامه‌های خوددرمانی رو هم امتحان ‫ کنی که با شرایط سخت کنار بیای.
‫- لازم ندارم. ‫- مایا هم امتحان کرده.
‫جدی؟ چرا؟
‫مامانش توی یه سریال بازسازی خانه شرکت ‫کرده بود و براش سخت بود.
‫- می‌تونی امتحانش کنی. ‫- واسه اون جواب داد.
‫لزومی نداره امتحانش کنم. حالم خوبه.
‫دوست داری در موردش ازت سوالی نپرسیم؟
‫نه، صرفا... مشکل خواب پیدا کردم. همین.
‫- واسه مشکل خواب هم کمک هست. ‫- مثل اپ‌های مخصوص خواب.
‫نمی‌تونستم بهشون بگم. چی باید می‌گفتم؟
‫که عاشق شدم؟
‫و اون موقع بود که کلمه‌اش به ذهنم اومد. ‫اون موقع فهمیدم چه خبر شده.
‫کاملا سر تا پا عاشق یوهانا شده بودم.
‫در عین حال احساس وحشتناک ‫ و فوق‌العاده‌ای داشت.
‫غیرقابل‌تصور به نظر می‌اومد. ‫چون اون بالغ بود.
‫ولی هنرمند توی کتاب هم بالغ بود.
‫و وقتی که می‌خوندمش اذیتم نمی‌کرد.
‫هرچی بیشتر بهش فکر کردم، ‫بیشتر به خودم اجازه‌ی رویابافی دادم.
‫متوجه منظورم هستی؟
‫وقتی به اندازه‌ی کافی راجع ‫ به یچزی فکر کنی...
‫کم‌کم غیرواقعی به‌نظر می‌رسه.
‫با خطور این افکار به ذهنم، ‫دوست داشتم راجع بهشون با کسی حرف بزنم.
‫عاشق شدن چنین حسی داره. ‫دوست داری همه خبردار بشن.
‫چون حس خیلی محشری داره.
‫و بیشتر از همه، می‌خواستم به یوهانا بگم.
‫دراز می‌کشیدم و تصور می‌کردم ‫ واکنشش به حرفم چطوریه.
‫بدترینش این می‌بود که نتونه ‫ منظورم رو درک کنه.
‫یا حتی بدتر، این که بخنده. تحقیرم کنه.
‫مثل وقتی که آدم‌ بزرگ‌ها به حرف ‫بامزه‌ی یه بچه می‌خندن.
‫شنیدیم امروز تولدته، ‫ واسه همین این رو واست بافتیم.
‫واسه من؟
‫- می‌شه الان بازش کنم؟ ‫ - آره!
‫- خودمون بافیتمش. ‫ - چه هیجان‌انگیز!
‫نمی‌دونستم که تولدشه.
‫و بافتن هم... شنیده بودم که راجع بهش ‫ با چند تا از دانش‌آموزها حرف بزنه.
‫چون هنرمند نساجی بود و ‫موضوع بافتن طبیعی شده بود.
‫ولی هرگز به ذهنم نرسید که... ‫چون اصلا علاقه‌ای به بافتن نداشتم.
‫ولی باید می‌فهمیدم که از این شیوه ‫می‌تونستم بهش نزدیک‌تر بشم.
‫یهویی حس کردم بقیه بهش نزدیک‌ترن تا من.
‫کاملا احساس سردرگمی داشتم.
‫خودم رو سرزنش می‌کردم که ‫ متوجه این قضیه نشدم.
‫ولی من اصلا بافتن بلد نبودم.
‫باید یاد می‌گرفتمش، ولی چقدر طول می‌کشید؟
‫مامان؟
‫- متوجه‌ام کجا می‌رن... ‫ - مامان.
‫وسط تماسم. الان وقت مناسبی نیست.
‫یه سوال کوچیک داشتم. بهم بافتن یاد می‌دی؟
‫ببخشید یه لحظه. به مامان‌بزرگ بگو. ‫اصلا مطمئن نیستم میل بافتنی داشته باشیم.
‫حتما داریم دیگه!
‫نخ کاموا که مطمئنم نداریم. ‫هفته‌ی دیگه می‌تونیم بخریم.
‫هفته‌ی دیگه؟ من الان می‌خوام ببافم!
‫من سال‌هاست که چیزی نبافتم. ‫از من نمی‌تونی یاد بگیری.
‫- هیچی بلد نیستی! ‫- بعدا در موردش حرف می‌زنیم.
‫اون آخرهفته خیلی ناراحت بودم.
‫کلی سناریوی وحشتناک تصور کردم.
‫مثلا این که بقیه‌ی بچه‌ها می‌رفتن پیشش ‫ و همراه هم کاموا می‌بافتن.
‫و من تنها کسی بودم که دعوت نبود.
‫خیلی افکار کثیفی بود.
‫همون‌طور که می‌دونین، طی سال گذشته پاندمی ‫ روی همه‌مون تاثیر گذاشته.
‫اون روز دوشنبه خیلی خسته بودم.
‫مامانم می‌خواست خونه بمونم، ‫ولی نمی‌تونستم. باید می‌دیدمش.
‫تحمل نمی‌کردم که بقیه ببیننش و من نبینم.
‫باهاش هم کلاسی نداشتم، ‫و همین هم خیلی بد بود.
‫اصلا مطمئن نبودم که مدرسه باشه.
‫نظری داری که پاندمی چطوری ‫ روی زندگیمون تاثیر گذاشته؟
‫نه.
‫و دیدمش که میاد داخل. دیر کرده بود. ‫برخلاف انتظار و دردناک بود که...
‫خوشحال و راضی می‌دیدمش.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫انگار چیزی رو از دست داده بودم. ‫انگار داشتم روانی می‌شدم.
‫زنگ تفریح آخر دیگه طاقت نداشتم.
‫رفتم اتاق دبیران. باید باهاش حرف می‌زدم.
‫باید هر چیزی که برنامه داشتم بهش بگم ‫ رو بهش می‌گفتم.
‫- امروز یوهانا رو ندیدی؟ ‫- چرا، ولی الان توی جلسه‌ست.
‫باشه.
‫پس به نظر میاد جایگزین تو باشی.
‫و وقتی اونجا ایستادم، من...
‫وقتی توی تخت دراز کشیدی و ‫ چیزهایی رو تصور می‌کنی...
‫فراموش می‌کنی که واقعیت اکثرا فرق داره.
‫دنبال کسی می‌گردی؟
‫که نورش فرق داره. بقیه هم حضور دارن.
‫که کلماتی که می‌خواستی بگی، گفتنشون...
‫توی بعد از ظهر یه مدرسه‌ی معمولی ‫ وسط اسلو غیرممکنه.
‫واقعیت جایی واسه این رفتارها نداره.
‫اون هفته نرفتم مدرسه. ‫مامانم فکر می‌کرد مریض شدم.
‫و به نحوی هم شده بودم. ‫نمی‌تونستم غذا بخورم یا بخوابم.
‫توی تختم دراز کشیده بودم ‫و به اون فکر می‌کردم.
‫به عکسی خیره می‌شدم که ‫ یواشکی ازش توی کلاس گرفتم.
‫هی تصور می‌کردم که گریه‌کنان میاد بهم سر ‫می‌زنه و بهم می‌گه که دلش برام تنگ شده.
‫و منم بغلش می‌کنم و آرومش می‌کنم.
‫و تصور می‌کردم که یه زوجیم.
‫خرید می‌کنیم، دست هم رو گرفتیم، ‫تعطیلات رفتیم اسپانیا.
‫ولی یه لحظه بعدش تمام امیدهام نابود می‌شد.
‫و دراز می‌کشیدم و گریه می‌کردم.
‫اون لحظه دیگه تصمیم گرفتم ‫برم باهاش حرف بزنم.
‫آدرسش رو توی اینترنت پیدا کردم، ‫ولی تا حالا به اون قسمت شهر نرفته بودم.
‫و قبل پیدا کردن خونه‌اش کلی ‫ توی خیابون‌ها دور زدم.
‫حس می‌کردم دارم خودم ‫ رو از یه پرتگاه پرت می‌کنم.
‫یا نجات داده می‌شدم و همه‌چیز مرتب می‌شد.
‫و یا زندگیم تموم می‌شد.
‫از اون موقع یه سال گذشته، ‫و به نحوی خوشحالم که همه‌چیز تموم شده.
‫این روزها دیگه به ندرت بهش فکر می‌کنم. ‫و وقتیم می‌کنم افکار خوبین.
‫چون خیلی خوب بود. ‫دردناک بود ولی اکثرا شگفت‌انگیز بود.
‫واسه همین یادداشتش کردم. که همراهم باشه.
‫می‌دونم که هرگز فراموشش نمی‌کنم، ‫ولی خاطرات عوض می‌شن دیگه.
‫فکر می‌کردم اگر کلمات درست واسه توصیفش ‫ رو انتخاب کنم، درست به نحوی که هست...
‫می‌تونم حفظش کنم، که بمونه.
‫که تا ابد کف دستم واسه خودم نگهش دارم.
‫واسه همین نمی‌خواستم توی ابر حفظش کنم.
‫می‌خواستم پیش خودم باشه، نزدیک بدنم.
‫اوایل توی کامپیوتر مکم بود.
‫بعد به فکرم رسید بریزمش توی فلشی که ‫جنی واسه کریسمس بهم داده بود.
‫که الان باارزش‌ترین داراییم توی کل دنیاست.
‫ثابته.
‫چون همچنان به همون شکل ثابته.
‫برخلاف نگرانیم که اگه بذارم یکی دیگه بخونش، ‫حس متفاوتی بهم دست می‌ده.
‫تا حالا به هیچ بشری نگفته بودم.
‫و بابتش خوشحال بودم.
‫ولی بعدش، وقتی دردش شدید بود، ‫در به دوش کشیدنش خیلی تنها بودم.
‫واسه همین تصمیم گرفتم نوشته‌هام ‫ رو به مامان‌بزرگ نشون بدم.
‫اون از مامانم روشن‌فکرتره.
‫ولی به محض این که ازش خواستم ‫ بشینه پشیمون شدم.
‫و وقتی رفتم باهاش حرف بزنم، ‫از دست خودم عصبی شدم...
‫متقاعد شدم که همش رو خراب می‌کنم.
‫چه رنگ قشنگی. ‫ تا حالا خودتم شال‌‌گردن بافتی؟
‫نه نبافتم. فقط همونی رو دارم ‫ که تو واسم خریدی.
‫حالا چه عیبی داره که دو تا داشته باشی؟
‫من عمرا بپوشمش. خیلی واسه من گرمه.
‫- راستش رنگ‌ موردعلاقم نیست. - متوجه‌ام.
‫ولی قشنگه. جدی می‌گم.
‫همونیه که نوشتم؟
‫- چاپش کردی؟ ‫- آره؟
‫- می‌شه بعدش بدیش به من؟ ‫ - آره، حتما.
‫- دیگه ازش کپی‌ای نگرفتی؟ ‫- نه.
‫نمی‌خوام دیگه کسی بخونتش.
‫و فلش هم دستته؟
‫بیا.
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟ خوندیش؟
‫خوندمش.
‫صرفا واسم سواله که الان حالت چطوره؟ ‫خیلی غمگین بود.
‫خوبم.
‫ازش گذر کردی؟ دیگه عاشق نیستی؟
‫همچنان باهاش در ارتباط نیستی؟
‫خیلی وقته ندیدمش.
‫- دیگه توی مدرسه‌ی ما تدریس نمی‌کنه. ‫- آهان.
‫صرفا پرسیدم.
‫خب نظرت چیه؟
‫- راجع به چیزی که نوشتی؟ ‫ - آره، کلا.
‫- چیزی نمی‌گی. ‫- نمی‌دونم چی بگم.
‫واسه خودت نوشتیش دیگه؟ ‫واسه بهتر درک کردنش.
‫آره، نوشتمش چون نمی‌خواستم از بین بره.
‫می‌خواستم نگهش دارم.
‫که همیشه همراهم باشه.
‫یعنی...
‫زیباترین چیزیه که توی عمرم قراره تجربه کنم.
‫همچنان بخشی از وجودم می‌خواست ‫یکی دیگه هم ازش خبر داشته باشه.
‫چون کسی رو نداشتم که این رو ‫ باهاش به اشتراک بذارم.
‫و خیلی احساس تنهایی می‌کردم.
‫وقتی اتفاق وحشتناک یا خیلی خوبی رخ می‌ده...
‫دوست داری با کسی به اشتراک بذاریش.
‫کاملا درک می‌کنم.
‫خیلی خوشحالم که به من اعتماد کردی ‫ که بخونمش.
‫ولی از طرفی، من رو که می‌شناسی، شاعرم.
‫به این فکر کردی که یه کتابش کنی؟
‫واسه همین خواستی من بخونمش؟ که کمکت کنم؟
‫نه، از تو خواستم چون دیگه کسی رو نداشتم.
‫و گفتم تو احتمالا تنها کسی هستی که ‫ بهش واکنش بدی نشون نمی‌دی.
‫که خیلی شوکه یا عصبانی بشی.
‫نه، اصلا عزیزم.
‫شوکه نشدی؟
‫نه... شوکه؟
‫خب شاید یکم.
‫حین خوندمش تقریبا شوکه شدم.
‫- ولی ازم ناامید نشدی؟ ‫- نه، حتی یه ذره.
‫ولی...
‫یوهانه، باید به مادرت نشونش بدی.
‫نه، نمی‌تونم. واسه چی می‌گی؟
‫باید نشون بدی.
‫- اگه تو نشون ندی من مجبورم نشون بدم. ‫- نه، نمی‌شه نشون بدی که!
‫- وحشت می‌کنه! ‫- گوش کن عزیزم.
‫من با کریستین در طول هفته، ‫یکی، دو بار، پنج بار یا ده بار حرف می‌زنم.
‫خیلی احساس راحتی ندارم که ‫ این رو ازش مخفی کنم.
‫هر چی باشه مادرته. ‫احساس می‌کنم دارم بهش خیانت می‌کنم.
‫توی خانواده‌ی کوچیک ما از این خبرها نیست.
‫می‌خوای من باهاش حرف بزنم؟ ‫می‌تونم ازش بخوام که بخونش.
‫ولی باید بهم قول بدی که اون ‫ نسخه رو بهش نمی‌دی.
‫- می‌تونه اینجا بخونش. ‫- و بعدش پس بده بهم.
‫و هر کپی‌ای هم توی ‫کامپیوترت داری پاک می‌کنی.
‫قول می‌دم.
‫این قضیه کلا اشتباه بود.
‫خب نه کلا. از طرفی خیلی راحت شدم ‫که بالاخره گفتمش.
‫و فهمیدم که باید بذارم مامانم بخونش.
‫ولی همچنان به عنوان آغاز ‫یک پایان بهش فکر می‌کنم.
‫البته اگه بشه گفت. خب پایان چی دقیقا؟
‫افکار و رویاها می‌تونن محشر باشن.
‫می‌تونن به هر شکلی که دوست داری در بیان.
‫تا وقتی که فقط پیش خودت نگهشون داری.
‫به محض این‌ که یکی دیگه رو دخیل کنی، ‫همه‌چیز فروپاشی می‌کنه و عوض می‌شه.
‫و همین اتفاق هم رخ داد.
‫بعد این که مامان خوندش همه‌چیز ‫به سمت متفاوت شدن رفت.
‫- نظرت چیه؟ ‫- حس غم دارم.
‫اون هیچ حرفی نزد. ‫نمی‌دونم باید عصبانی باشم یا چی.
‫- آب می‌خوام. ‫- ماست؟
‫نه مرسی. شاید قهوه.
‫کامل خوندی؟
‫من فقط...
‫باورم نمی‌شه که...
‫نفهمیدم یا متوجه چیزی نشدم.
‫- هیچ ایده‌ای نداشتی، نه؟ ‫- قبل از این که این رو بخونم، نه.
‫- می‌دونستم یه چیزی هست، فقط... ‫- انتظار همچین چیزی رو نداشتی.
‫واقعا نداشتم.
‫- می‌شه صدای موسیقی رو کم کنی؟ ‫- خودت کمش کن!
‫خیلی وقت‌ها...
‫وقتی به یوهانه فکر می‌کنم، بیشتر وقت‌ها...
‫تصویرش وقتی بچه بود میاد جلوی چشمم.
‫ولی دیگه بچه نیست، این که مشخصه.
‫ولی وقتی این رو می‌خونم، ‫با اون همه توضیحات صمیمانه...
‫و در عین حال تصویر یه بچه رو می‌بینم...
‫خیلی گیج‌کننده‌ست.
‫- حسابی تند و تیزه. ‫- می‌شه گفت آره.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫باید به مدرسه زنگ بزنم.
‫یا مدرسه رو به پلیس گزارش کنم.
‫شاید هم معلم رو گزارش بدم؟ ‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫اول باید با یوهانه حرف بزنم ‫و بفهمم واقعا چی شده.
‫- همه چیز توش هست. ‫- مطمئنی؟
‫چقدرش واقعیه و چقدرش ساختگیه؟
‫می‌شه این رو برداشت کرد که فقط تخیل بوده.
‫ولی برام سخته باور کنم ‫وقتی نوشته‌ها انقدر...
‫آخه چطور می‌شه همچین چیزی نوشت ‫اگه تجربه‌اش نکرده باشی؟
‫خیلی باجزئیاته.
‫توضیحاتش درباره بدن معلم...
‫حتما... لخت دیدتش.
‫منم همین فکر رو کردم. ‫ولی می‌تونه یه شگرد ادبی باشه.
‫می‌دونی، همون ابهام.
‫این که خواننده رو بذاره ‫تو شک که آیا این اتفاق افتاده...
‫یا همه‌اش تو ذهن شخصیت اصلی بوده.
‫همین باعث می‌شه برام جذاب باشه.
‫یعنی از دید یه خواننده. ‫خیلی آدم رو میخکوب می‌کنه.
‫بعضی از بخش‌هاش واقعا فوق‌العاده‌ست، نه؟
‫خیلی خوب نوشته شده.
‫یه جاهایی حتی یادم می‌رفت ‫که این درباره‌ی یوهانه‌ست.
‫- جدی؟ ‫ - آره.
‫من اصلا اینطوری نخوندمش.
‫اگه این واقعیت داشته باشه، ‫حتی بخشی ازش...
‫اون‌وقت غیرقانونیه و یوهانه ‫ قربانی سوءاستفاده‌ست شده.
‫سوءاستفاده؟ نه، باورم نمی‌شه.
‫ولی راهی نداری که مطمئن بشی.
‫اگه بتونی درباره یه چیز ‫به این شکل بنویسی...
‫با این همه پختگی و استفاده ‫ از شگردهای ادبی...
‫مگه این نشون نمی‌ده که سالمی ‫و کنترل اوضاع رو در دست داری؟
‫هیچ نشونه‌ای نیست که ‫یه تجربه دردناک داشته باشه.
‫جز شکست عشقی، ‫که خودش می‌تونه حسابی دردناک باشه.
‫یه داستان عاشقانه‌ی زیبا و تاثیرگذار نوشته.
‫و...
‫این نوشته کار یه قربانی سوءاستفاده نیست.
‫اون هیفده سالشه، ‫خودش نمی‌تونه درست قضاوت کنه...
‫یعنی... ممکنه فریبش داده باشن!
‫ممکنه سال‌ها طول بکشه تا بفهمه. ‫باید پردازش بشه.
‫یه داستان 95 صفحه‌ای نوشته...
‫یه تحلیل دقیق از زندگی عاطفی خودش.
‫اگه این پردازشش نیست، ‫پس من دیگه نمی‌دونم چیه.
‫می‌گی دوپهلوئه. با این موافقم.
‫ولی همین دوپهلو بودن ‫می‌تونه اینطور برداشت بشه...
‫که می‌خواسته از آدم‌های ‫درگیر ماجرا محافظت کنه.
‫یوهانا شاید خواسته از متجاوزش حفاظت کنه.
‫بس کن. کریستین، کاملا از مسیر زدی بیرون.
‫زیادی پادکست گوش دادی.
‫این رو برای خودش نوشته. ‫چرا باید از کسی حفاظت کنه؟
‫از ما خواسته بخونیمش. شاید کمک خواسته.
‫بی‌خیال شو. گفته بود بعدا بخونیمش.
‫به من گفت نوشتش که به همین شکل حفظش کنه.
‫مثل مریم مقدس که راز رو توی سینه نگه داشت.
‫ولی برعکس مریم مقدس، می‌خواست بنویسش.
‫که یه نسخه مکتوب ازش داشته باشه.
‫مثل... مثل یه چیز.
‫- مثل یه چیز؟ ‫- آره.
‫می‌خوام دوباره بخونمش.
‫مواظب باش. به من گفت این قشنگ‌ترین ‫ چیزی بوده که تجربه کرده.
‫آدم‌های ساده می‌پرن جایی که ‫فرشته‌ها هم می‌ترسن پا بذارن.
‫قهوه نمی‌خواستی؟
‫دیگه دیره. می‌خوام برم خونه ‫ و دوباره بخونمش.
‫- قول دادم بهت ندم. ‫- مطمئن می‌شم نفهمه.
‫باید می‌دونستم. ‫فکر کردن بهش عصبانیم می‌کنه.
‫با این حال، اگه جای مامان بودم، ‫منم اصرار داشتم با خودم ببرمش.
‫براش این فقط زندگی یه نفر نبود.
‫یه مشت کاغذ بود که ‫درباره دخترش اطلاعات داشت.
‫شاید از اول نباید می‌نوشتمش؟
‫چرا باید حتما درباره تجربه‌مون حرف بزنیم، ‫عکس بگیریم یا بنویسیم؟
‫کافیه فقط به عنوان یه ‫ خاطره تو خودت نگهش داری.
‫خاطره‌ای که هرطور بخوای ‫می‌تونی به یاد بیاری.
‫چون یه چیز دیگه هم هست.
‫وقتی فهمیدم خوندنش، ‫یهویی برام مهم شد چه فکری می‌کنن.
‫این که فکر می‌کنن خوب نوشته شده یا نه، ‫و درباره محتواش چی فکر می‌کنن.
‫چیزهایی درباره خودم نوشته بودم ‫که نمی‌دونستن.
‫چه برسه به یه عالمه چیزهای جنسی.
‫آدم‌های روشن‌فکری هستن، ولی ‫به شنیدن این چیزها از من عادت ندارن.
‫چیزهای خجالت‌آور دیگه‌ای هم بود. ‫چون زیاد دروغ گفته بودم.
‫به مامان گفته بودم می‌رم کلاس رقص ‫در حالی که پیش یوهانا می‌رفتم.
‫ولی به خود یوهانا هم دروغ گفتم. ‫دفعه اولی که رفتم اونجا...
‫دروغ گفتم.
‫برنامه داشتم بهش بگم عاشق شدم.
‫ولی وقتی رسیدم، حس کردم لازم نیست.
‫چون هیچ وقت نپرسید... ‫از همین می‌ترسیدم.
‫که بپرسه اونجا چیکار می‌کنم.
‫ولی فقط بغلم کرد و راهم داد داخل. ‫انگار که منتظرم بوده.
‫مثل این که بگه ‫«معلومه که باید پیش من باشی.»
‫«به همین‌جا تعلق داری.»
‫و دقیقا همین حس رو داشتم.
‫خونش خیلی قشنگ بود.
‫یه فنجان چای می‌خوری؟
‫احساس می‌کردم وقتی پام رو میذارم اونجا ‫شخص دیگه‌ای می‌شم.
‫یا حس می‌کردم می‌شم ‫کسی که همیشه می‌خواستم باشم.
‫یه چیز دیگه هم باعث شد ‫نتونم حرفی که می‌خواستم رو بزنم...
‫اونم طرز حرف زدنش با من بود.
‫دید که ناراحتم و فکر کرد به خاطر مدرسه‌ست.
‫و منم با همین داستان پیش رفتم.
‫چیزهایی بهش گفتم که کاملا درست نبود...
‫ولی دروغ محض هم نبود.
‫مسائلی بود که تو گروه دوستیمون ‫باهاشون درگیر بودم و اینطور چیزها.
‫احساس می‌کنم خیلی رقابت وجود داره.
‫آخرش نقش‌هایی بازی می‌کنیم ‫که نمی‌تونیم ازشون جدا بشیم.
‫حس می‌کنی افتادی تو یه نقشی که...
‫و حتی الان می‌بینم که یه جور بهانه بود...
‫ولی حرف زدن با یوهانا دربار‌ش ‫خیلی حس خوبی داشت.
‫نمی‌خوام پز بدم، ‫احساس می‌کنم خیلی بیشتر از بقیه فکر می‌کنم.
‫- این که کل ماجرا رو می‌بینم. ‫ - درسته.
‫و وقتی نظرم رو می‌گم، حس می‌کنم...
‫که جدی نمی‌گیرنم ‫یا جوری نگاهم می‌کنن که انگار خلم.
‫- و بعدش حس می‌کنم خیلی خلم. ‫ - هی، بس کن...
‫تو اصلا خل نیستی.
‫هی...
‫ببین، به نظرم خیلی خوبه ‫که این چیزها رو جدی می‌گیری.
‫باید هم اینطور باشه.
‫اگه خودت رو جدی نگیری، ‫دیگران هم نمی‌گیرن.
‫نه...
‫و فقط چون گاهی مسائل جدی رو پیش می‌کشی...
‫بازم می‌تونی شوخی کنی، مگه نه؟ ‫لازم نیست یکی رو انتخاب کنی.
‫می‌تونی همه‌اش باشی.
‫فکر کنم حدود سه ساعت مونده بودم.
‫دلم نمی‌خواست برم، ‫ولی دیگه داشت دیر می‌شد.
‫وقتی داشتیم خداحافظی می‌کردیم، ‫از جلیقه‌اش تعریف کردم.
‫بهش گفتم چقدر دوستش دارم ‫و کاش بلد بودم بافتنی ببافم.
‫اونم گفت می‌تونه یادم بده. ‫و بدین ترتیب قرارش رو گذاشتیم.
‫که دوباره برگردم و اون بافتنی یادم بده.
‫حس فوق‌العاده‌ای داشت.
‫ولی نه به اندازه چیزی ‫که بعدش اتفاق افتاد.
‫چون بعدش، خب...
‫شال من رو گرفت و دور گردنم پیچید.
‫همه‌چیز انقدر سریع شد که شوکه شدم ‫و اصلا نفهمیدم چی شد.
‫بعد همدیگه رو بغل کردیم. ‫ولی این بغل، معمولی نبود.
‫یعنی، خیلی نزدیکم بود.
‫حتی حس می‌کردم ران‌هامون به هم خورد و...
‫زیاد طول نکشید، ولی فکر کنم...
‫تقریبا مطمئنم ‫برای اونم بیشتر از یه بغل ساده بود.
‫بعد از اون بهش سر می‌زدم.
‫هر دوشنبه می‌رفتم، ‫کلاس رقص رو می‌پیچوندم تا ببینمش.
‫یه جورهایی حس مخفی‌کاری داشتت.
‫چون مامان فکر می‌کرد کلاس رقصم.
‫برای همین یه دور از جلوی کلاس رد می‌شدم، ‫محض احتیاط.
‫عجیبه که این قسمت شهر ‫از کوچه به کوچه بعدی عوض می‌شه.
‫از باغ گیاه‌شناسی که مامان‌بزرگ ‫با دوستاش می‌ره برای پیاده‌روی و قهوه...
‫تا خیابون موتسفلدت ‫که انگار وارد دنیای دیگه‌ای می‌شی.
‫جایی که آدم‌ها سلیقه‌های متفاوت دارن ‫و بخاطر ایمان مشترکشون جمع می‌شن.
‫برخلاف ما.
‫یه بار از مامان و مامان‌بزرگ پرسیدم ‫چرا به چیزی اعتقاد نداریم.
‫مامان گفت به عشق، ‫دموکراسی و آزادی بیان اعتقاد داره.
‫این حرف مامان‌بزرگ رو ناراحت کرد چون اون ‫به خدا ایمان داره و ازش آرامش می‌گیره.
‫گفت: «آزادی بیان موقع مرگت ‫دستت رو نمی‌گیره.»
‫آخر خیابون موتسفلدت ‫یه میدان رو رد می‌کنی.
‫بعدش فقط چند قدم با خونه یوهانا فاصله داری.
‫اینجا آدم‌های دیگه‌ای پیدا می‌کنی.
‫کسایی که هیچ‌وقت پا به باغ گیاه‌شناسی ‫یا خیابون موتسفلدت نمی‌ذارن.
‫خیلی عجیبه.
‫از روی یه پل پیاده‌رو رد می‌شی و به قول ‫ مامان‌بزرگ، وارد قلب سرمایه‌داری می‌شی...
‫جایی که مردم انگار ‫با پول زندگی می‌کنن و نفس می‌کشن.
‫نمی‌دونم چرا یوهانا اینجا زندگی می‌کرد.
‫خیلی با بقیه آدم‌های اینجا فرق داشت.
‫خونه خودش هم نبود.
‫مال یه زنی بود که بیشتر وقتش ‫رو خارج می‌گذروند.
‫وقتی پرسیدم کیه، یوهانا دیگه حرفی نزد.
‫جمعا نه بار رفتم خونه یوهانا.
‫هر بار حس می‌کردم راه رو بهتر بلدم.
‫انگار هر بار کمی بیشتر مال من می‌شد.
‫هر چی که بود، ‫احساس می‌کردم دارم رشد می‌کنم.
‫انگار داشتم تبدیل به آدم دیگه‌ای می‌شدم.
‫شروع کردم به فکر کردن به کلمات دیگه. ‫سنگ رس، پشم، آب.
‫هر چیزی که باهاش یاد یوهانا می‌افتادم...
‫باعث می‌شد دنیام بزرگ‌تر بشه.
‫اونجا بودن خیلی حس خوبی داشت.
‫صرفا توی یه اتاق بودن، ‫هر کدوم مشغول کار خودمون.
‫انگار این همون چیزیه که بهش می‌گن رابطه.
‫و واقعا بافتنی یاد گرفتم.
‫یه چیزهای خیلی ابتدایی بلد بودم، ‫ولی این فرق داشت.
‫همونطور که یوهانا می‌گفت، ‫این خودش یه هنره.
‫و برای استاد شدن توش، باید تمرین کنی.
‫باید تبدیل به عادت بشه.
‫یه حسی که با تجربه به دست میاد ‫و اولش حتی درد داره.
‫چون دست و پاگیر و ناشیانه‌ست، ولی بعدش...
‫وقتی بفهمیش، دیگه برای همیشه داریش.
‫خیلی وقت‌ها به این فکر می‌کردم ‫که چقدر اونجا احساس امنیت دارم.
‫نمی‌تونستم ذهنش رو بخونم، ‫ولی فکر می‌کنم اونم از بودن من خوشش میومد.
‫یعنی، حتما می‌اومد.
‫چون بعضی وقت‌ها حس می‌کردم نمی‌خواست برم.
‫خیلی نزدیکم می‌نشست.
‫و حس می‌کردم ‫داشتیم به، خب، بوسه نزدیک می‌شدیم.
‫هر چی بیشتر تمرین کنی، بهتر می‌شی.
‫ولی بعدش عقب می‌کشید انگار هیچی نشده.
‫ولی می‌دونستم دوستم داره. ‫خودش هم بهم گفته بود.
‫که فکر می‌کنه فوق‌العاده‌ام.
‫که باعث شد کلی دستپاچه بشم.
‫بعضی وقت‌ها هم حس می‌کردم ‫داره باهام بازی می‌کنه.
‫ولی این خودش یه جور خاصش می‌کرد.
‫مگه کسی رو که ازش خوشت میاد اذیت نمی‌کنی؟
‫همسن مامان نیست، ‫ ولی به هر حال یه بزرگساله.
‫من رو یاد یکی از دخترخاله‌هام می‌اندازه. ‫پوستشون مثل همه.
‫خیلی نرمه.
‫واسه همین کلا حس خیلی شدیدی داشتم.
‫فقط نگاه کردن بهش من رو دیوانه می‌کرد.
‫فقط می‌خواستم که لمسش کنم.
‫و هر بار که بدون این کار می‌رفتم، ‫دیوانه می‌شدم.
‫- می‌دونم اون و دوستاش پورن دیدن. ‫- باهاش حرف زدی؟
‫نه. دیروز دوباره خوندمش، امروز هم مدرسه‌ست.
‫وقتی دیروز دوباره خوندم، خیلی...
‫شروع کردم به فکر کردن به ‫چیزهای دیگه، مثل خودم.
‫خیلی خوبه! اصلا فکر نمی‌کردم ‫ بتونه اینجوری بنویسه.
‫انقدر غرق شدم که یادم رفت ‫دارم درباره یوهانه می‌خونم.
‫- دقیقا منم دیروز همین رو گفتم. ‫- جدی؟
‫کاملا می‌تونم درک کنم اون ‫ حس عاشق بودن رو...
‫و اون لطفی که می‌شه برای ‫یه نفر دیگه حس کرد. دلم براش تنگ شده.
‫به همه کسایی که باهاشون خوابیدم فکر کردم...
‫همه اون بدن‌های گرم و دوست‌داشتنی ‫ که دیگه تو زندگیم نیستن.
‫- با آدم‌های زیادی خوابیدی؟ ‫- آره.
‫فکر کنم بیشتر از تو.
‫وای، من اولین بارم چهارده سالم بود.
‫منظورم از لحاظ جنسیه. ‫ولی نویسندگی رو سی و یک سالگی شروع کردم.
‫اولی شاید یکم زود بود، دومی خیلی دیر.
‫باید اعتراف کنم که یکم گریه کردم...
‫بعد از خوندنش. فقط...
‫- حس کردم یکم پیر شدم. ‫- وای، تو که پیر نیستی.
‫اگه تو پیر باشی، ‫من باید سال‌ها پیش مرده باشم.
‫از یوهانه پرسیدم می‌خواد بخونمش...
‫تا نظر حرفه‌ایم رو بهش بدم یا نه.
‫- با قصد چاپش؟ ‫- اول همین فکر اومد تو سرم.
‫ولی خب...
‫فکر می‌کنی می‌تونه کتاب بشه؟
‫تقریبا می‌خواستم به ناشرم ‫زنگ بزنم و بگم بخونش.
‫چیزی به این خوبی رو نمی‌تونن رد کنن.
‫- ولی این اتفاق نمی‌افته. ‫ - چرا؟
‫برای چاپ ننوشته، برای خودش نوشته. ‫ این زندگی خودشه.
‫اگه چاپش کنه، از زندگی خودش کم نمی‌کنه.
‫کم نمی‌کنه!
‫صرفا افکارم رو می‌گم.
‫دیروز گفتی قربانی سوءاستفاده شده، ‫الان می‌خوای چاپش کنی؟
‫اون لحظه واکنش غریزی نشون دادم. ‫ به چشم یه گنج کوچیک فمینیستی می‌بینمش.
‫خیلی سریع از «آزار» رسیدی به «فمینیسم».
‫بیا کمکم کن برم بالا.
‫توی سرت با خودت مشکلی داری؟
‫نمی‌تونی سر دربیاری چون، ‫بخاطر خواهران برونته‌ست؟
‫رفتی دنبال قارچ؟ پیدا کردی چیزی؟
‫این فصل یکم دیره. ولی چند تایی پیدا کردیم.
‫قارچ قیفی، از قبل هم فریز شده!
‫- بفرما! ‫- داره تاریک می‌شه نه؟
‫آره، ولی هنوز یکم دیگه می‌گردیم.
‫- پس مزاحمتون نمی‌شیم. ‫- روز خوش!
‫چقدر راجع به من تعصب داری.
‫اگه فقط فکر کنم باید از ‫ منابعمون استفاده کنیم چی؟
‫همین که از کلمه «منابع» ‫ استفاده می‌کنی، من رو...
‫اگه با کلماتم هم ایراد داری دیگه هیچی نگم!
‫می‌دونی، خیلی خوب یادمه.
‫یادت میاد سال‌ها پیش فلش‌دنس دیدیم؟
‫اون اولین باری بود که حس کردم خنگم.
‫چون نظرم با تو فرق داشت. ‫من عاشق اون فیلم بودم. ده سالم بود.
‫و تو طوری نقدش کردی که انگار بدترین ‫ فیلم دنیا بود. جنایت علیه بشریت بود.
‫خب، واقعا هم افتضاح بود. کریستین، گوش کن.
‫من از نسلیم که قبل از بلوغ رفتیم پشت سنگرها ‫ برای برابری حقوق...
‫و براش جنگیدیم.
‫پس وقتی خواستی فلش‌دنس ببینی، گفتم...
‫عالیه! بالاخره فیلمی درباره یه جوشکار زن.
‫که با مردها احاطه شده ولی اصلا ‫ واسش مشکلی نیست.
‫زنده باد برابری!
‫ولی فیلم درباره این نبود.
‫درباره این بود که می‌خواست ‫یه رقاص سکسی بشه.
‫که فقط باعث می‌شد کلیشه جنسی زنانه‌ای...
‫که سال‌ها مقابلش جنگیده بودیم، قوی‌تر بشه!
‫نمی‌فهمی اون فیلم چه ناامیدی بزرگ و ‫ضربه پس‌زننده‌ای...
‫برای همه چیزهایی که براشون ‫ جنگیده بودم، بود!
‫تو بارها این رو گفتی! ‫ ولی من عاشقش بودم. ده سالم بود!
‫من صرفا می‌خواستم برقصم. ‫می‌تونستی بذاری این لذت رو ببرم!
‫جدا؟ مگه آهنگش رو واست نگرفتم؟
‫ولی نتونستم ازش لذتی ببرم!
‫لذتش رو ازم دزدیدی و بهم گفتی اشتباه می‌کنم ‫ که ازش خوشم میاد.
‫شاید کار خوبی کردم که لذتش رو ازت دزدیدم.
‫درست نیست که از چیز اشتباهی لذت ببری!
‫مثل همون رژه‌های عظیمی که...
‫نازی‌ها توی نورنبرگ تشکیل می‌دادن.
‫مطمئنم سرگرم‌کننده بود. ‫مطمئنم مردم لذت می‌بردن.
‫- خیلی احمقانه‌ست. ‫- ولی باید حق انتقاد داشته باشم!
‫- خیلی‌خب. فلش‌دنس مثلا. ‫- چرا نباید بتونم نقدش کنم؟
‫می‌شه به عنوان یه داستان جنبش ‫ مدنی برداشتش کرد دیگه؟
‫تونسته خودش رو در شغلی که مختص مردهاست ‫ ثابت کنه و حالا...
‫ناخواسته حس می‌کنم ما در مورد ‫ نسل شما کم‌کاری کردیم.
‫خیلی کوته‌فکری.
‫باید اجازه‌اش رو داشته باشم که بگم ‫به نظرم کتاب محشریه!
‫- فشارش بده. چراغ روشن شد؟ ‫- نه.
‫- بکشش بالا. ‫- گفتنش راحت‌تره.
‫- کسی اونجاست؟ ‫- روشنه؟
‫اونجا! آهای!
‫- خواهران برونته‌ان. ‫- می‌دونی مسیر از کجاست؟
‫روش ایستادیم.
‫- می‌شه تا پارکینگ همراهت بیایم؟ ‫- البته.
‫نکنه از تاریکی می‌ترسین؟
‫یکم. واسه خودم بلند بلند شعر می‌خونم. ‫بهم قدرت می‌ده.
‫«قدرتی به جز قدرت درونی نیست.»
‫«که از بیرون میاد.» ‫از اکلوف بود.
‫«و مانند نام جادویی‌ای ‫ که والدینت به تو دادند...
‫که در مقابل تاریکی و فقدان ‫ خویش از تو مراقبت کنند...
‫تا تو را نسبت به هزاران شخص ‫ مشابه دیگر، متمایز کنند.
‫همچنان تو بی‌نامی، به مانند شب و تاریکی.
‫در حقیقت هیچ نیستی.»
‫«در حقیقت هیچ نیستی.»
‫از اون موقع اصلا کلاس رقصی هم رفتی؟
‫آره.
‫مال منه؟
‫آره.
‫قرار بود اونجا بخونیش.
‫- تنها نسخشه؟ ‫- آره.
‫مال منه.
‫حالت چطوره؟
‫ببخشید که...
‫بهت دروغ گفتم.
‫این همه مدت پیش یوهانا بودم...
‫و بهت گفتم پیش جنی یا کلاس رقصم.
‫اشکالی نداره.
‫بیا اینجا.
‫اشکالی نداره.
‫- عصبانی نیستی؟ ‫- نه، عصبانی نیستم.
‫چرا باید عصبانی باشم؟
‫خیلی محشره یوهانه.
‫چیزی که نوشتی واقعا محشره.
‫تمام چیزهایی که کشیدی و ‫من ازش خبر نداشتم...
‫ولی باید ازت بپرسم، ‫تمام چیزهایی نوشتی...
‫حقیقت دارن؟
‫در مورد منن. در مورد زندگیم.
‫- ولی حقیقت دارن؟ ‫- یعنی چی؟
‫اتفاقی واست رخ داد که برخلاف میلت باشه؟
‫آره!
‫من رو نخواست!
‫انتظار داشتی آخر با هم باشین؟
‫آره!
‫دفعه‌ی یکی مونده به آخری که دیدمش، ‫خیلی نزدیک بودیم.
‫مطمئن بودم که اونم اندازه من مایله.
‫نشسته بودیم و کلی بافتنی بافتیم و حرف زدیم.
‫خونه‌ی یوهانا همیشه خیلی گرم بود، ‫انگار هیتر همیشه روشن باشه.
‫عاشقش بودم، چون خونه همیشه یه ذره سرده.
‫ولی... گرما باعث شد خوابم بگیره.
‫و به جای این که بگه می‌تونم برم خونه...
‫یوهانا پیشنهاد کرد یه چرتی روی مبل بزنم.
‫خودش هم رفت چای درست کنه.
‫و منم دراز کشیدم و با چشم‌هام دنبالش کردم.
‫درحالی که توی آپارتمان قدم می‌زد.
‫خیلی قشنگ بود.
‫چون اون لحظه حس کردم که به اونجا تعلق دارم.
‫و متقاعد شده بودم که اونم عاشقمه.
‫حسش می‌کنی نه؟ توی بدنت؟
‫وقتی یه نفر نمی‌خواد که از پیشش بری.
‫نمی‌شه اشتباه گرفتش.
‫می‌تونی روی بدنت...
‫و پوستت احساسش کنی.
‫که چطور همه‌چیز می‌لرزه و فرو می‌پاشه.
‫و می‌تونستم تشخیص بدم که ‫ اون هم چنین حسی داره.
‫اون دفعه اولین باری بود که کاملا...
‫به نحوی توی هم حل شدیم.
‫ولی...
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫اتفاقی رخ داده؟
‫خیلی چیزها هست که توی زندگی دوست داری ‫با کسی به اشتراک بذاری، ولی نمی‌تونی.
‫می‌تونی به من بگی.
‫خیلی مهربونی.
‫انگار من رو بهتر از آدم‌هایی که...
‫سال‌هاست می‌شناسمشون درک می‌کنی.
‫ولی یه سری چیزها رو...
‫باید خودت تنها حل کنی.
‫گمونم بهتره که بری دیگه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، مطمئنم.
‫باید یکم تنها باشم.
‫نمی‌دونستم چیکار کنم. نمی‌خواستم برم.
‫فقط می‌خواستم...
‫می‌خواستم بغلش کنم.
‫خیلی پریشان بود. من هم بودم.
‫هم بخاطر این که می‌دیدم چقدر درد می‌کشه...
‫هم بخاطر این که نمی‌تونستم در موردش ‫ بهش کمکی بکنم.
‫وحشتناک بود.
‫به محض این که رفتم واسش یه پیام فرستادم...
‫و گفتم که دارم بهش فکر می‌کنم ‫ با کلی شکلک قلب.
‫گفتم هر وقت خواست می‌تونه بهم زنگ بزنه ‫و آدم موردعلاقم توی کل دنیاست.
‫خیلی بد بود چون...
‫وقتی اونجا بودم، حس می‌کردم یه زوجیم.
‫و بعد یهویی، تموم شد.
‫تا حالا چنین چیزی رو تجربه ‫ نکرده بودم مامان.
‫و بعد پیام‌هام رو جواب داد.
‫گفت خوشحال می‌شه وقتی می‌رم پیشش ‫ و دوست داره فردا هم برم.
‫ولی فرداش قرارمون رو لغو کرد.
‫گفت کاری پیش اومده.
‫و فرداش هم نیومد مدرسه، ‫واسه همین بهش زنگ زدم.
‫خیلی خوب بود. خوشحال شد که بهش زنگ زدم.
‫دلدرد داشت و باید استراحت می‌کرد.
‫و پریود هم بود، واسه همین یکم...
‫ناخوش بود.
‫با هم پیامکی زیاد حرف زدیم.
‫حرف‌های انگیزشی و این چیزها.
‫بهش گفتم «امیدوارم خوب بشی عزیزم.»
‫و همچین یادمه که نوشتم...
‫«واسم مهمی.»
‫فورا پشیمون شدم.
‫ولی فورا جوابم رو داد...
‫گفت که منم واسش مهمم، ‫با کلی شکلک قلب...
‫گفت حس خوبی داره که من مراقبشم.
‫و من جواب دادم که اگه کمکی خواست ‫می‌تونم برم خونه‌اش.
‫یا اگه خواست واسش آشپزی کنم.
‫ولی نخواست.
‫این مال قبل عید پاک بود.
‫و واسه عید پاک رفتیم کلبه.
‫و منم مریض شدم. خیلی حالم بد بود.
‫نمی‌تونستم بفهمم چرا جوابم رو نمی‌ده.
‫جواب می‌داد، ولی به صورت خیلی خلاصه.
‫بهش گفتم که کلبه‌ام و احوالش رو پرسیدم.
‫بهش گفتم که منم مریض شدم.
‫و واسم نوشت «آخی، امیدوارم زود خوب بشی.»
‫و منم نوشتم. «خودت آخی، هر دومون آخی.»
‫تصور می‌کردم که پیش هم مریضیم.
‫با این که از هم جدا بودیم.
‫یه روز آفتابی واسش عکس فرستادم.
‫و بعد اون هم واسم عکس فرستاد.
‫همراه یه دوستش بود.
‫داشتن توی شهر چرخ می‌زدن.
‫نگفته بود که حالش بهتر شده، ‫واسه همین غافگیر شدم.
‫تصورش می‌کردم...
‫که کارهای مختلف می‌کنه و با آدم‌های جدید ‫ آشنا می‌شه، بدون من.
‫حس می‌کردم داریم از هم دور می‌شیم.
‫واسه همین بهش پیام دادم و ‫گفتم که چنین حسی دارم.
‫و جواب داد که نباید نگران این چیزها باشم.
‫و بعدش یه عکس از خودم ‫حین بافتن واسش فرستادم.
‫و ازش پرسیدم که می‌تونه کمکم کنه یا نه، ‫اونم جواب داد «البته.»
‫نوشت «البته!» همراه یه علامت ‫ تعجب و شکلک خنده.
‫و برنامه ریختیم که سه‌شنبه‌ی ‫هفته‌ی دیگه برم پیشش.
‫خیلی حس خوبی داشت که دوباره ببینمش.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم!
‫و اولش انگار از دفعه‌ی قبلی ‫ که هم رو دیدیم...
‫هیچی تغییر نکرده بود.
‫انگار از جایی که ولش کردیم ادامه می‌دادیم.
‫ولی بعدش دیگه مثل قبل نبود.
‫فرق کرده بود خیلی بیشتر...
‫پرجنب‌وجوش و احمقانه شده بود.
‫اینجا خیلی عوض شده. ‫کاری کردی؟
‫نه، صرفا آشغال‌ها رو بردم بیرون.
‫و شوخی‌هایی می‌کرد که متوجه نمی‌شدم.
‫شاید داشت بخاطر این که عید پاک ‫ کلی بهش پیام دادم اذیتم می‌کرد.
‫خب در واقع اذیتم نمی‌کرد، ‫ولی من چنین برداشتی کردم...
‫که از نظرش زیاده‌روی کردم.
‫ولی عجیب‌ترین بخش این بود که...
‫انقدر مشغول بود که بهم نگاه هم نکرد.
‫خیلی حرف می‌زد، ولی بهم نگاه نمی‌کرد.
‫و صحبت کردنش هم بی‌وقفه بود، ‫یه جورهایی گرم و نمایشی بود.
‫شاید یکمی.
‫مثل وقت‌هایی تو می‌شی.
‫وقتی چیزی اشتباهه یا اذیتت می‌کنه، ‫و سعی می‌کنی تظاهر کنی همه‌چیز مرتبه.
‫خیلی در لحظه حضور نداری. ‫اونم نداشت.
‫نگفته بودی که مادربزرگت هم بافتنی می‌بافه؟
‫و بعد زنگ در صدا کرد و با عجله رفت.
‫و یه خانم دیگه اومد.
‫اول فکر کردم خانمیه که عید پاک ‫ عکسش رو واسم فرستاده.
‫ولی اون نبود.
‫و مشخص بود که یوهانا از اومدنش خبر داشته.
‫که دعوت شده بود.
‫خودش هم چنین رفتاری داشت.
‫نحوه اومدنش داخل آپارتمان.
‫طوری بود که انگار تا حالا نیومده بود.
‫انگار واسه شامی چیزی دعوت شده بود.
‫لباس‌های خوبی داشت و آرایش کرده بود. ‫مشخصا دعوت شده بود.
‫- یادم رفته بود توی آتلیه زندگی می‌کنی. ‫- همیشه می‌کنم.
‫این یوهانه‌ست. ‫یکی از دانش‌آموزهام.
‫یوهانه و یوهانا. چه بامزه.
‫این فرویدسه.
‫نمی‌دونم چی صدات کنم؟
‫مگه من هم یه جورهایی دانش‌آموزت نیستم؟
‫فرویدس توی آکادمی درس می‌خونه. ‫همون رشته‌ی من.
‫واسش کلاس خصوصی گذاشتی؟
‫نه، صرفا توی بافتنیش کمکش می‌کنم.
‫ولی یوهانه داشت می‌رفت. ‫یه چیز دیگه می‌ذارم.
‫- یه لیوان شراب بیارم؟ ‫- می‌خورم.
‫یوهانا واقعا توی بافتن خوبه.
‫کلی جلیقه‌ی قشنگ داره.
‫- کلی جلیقه‌ی قشنگ داری! ‫- مرسی!
‫تو... دبیرستانی‌ای، نه؟
‫هم... آره.
‫گفتم که توی کلاسمه.
‫آره، درسته.
‫یوهانا قبلا معلم من هم بود.
‫خیلی بیشتریم.
‫موهات رو دوست دارم.
‫کاش موهام مثل تو بود.
‫- کمکی می‌خوای؟ ‫- نه.
‫حس خیلی احمقانه‌ای داشتم. ‫مثل بچه‌ها.
‫طوری که موهام رو لمس کرد.
‫خیلی بدجنسانه بود، انگار که من بچه‌ام.
‫من فقط...
‫بدون حرفی رفتم.
‫همون موقع بخشی از من مُرد.
‫تا حالا چنین حسی داشتی؟ ‫که حس کنی اصلا زنده نیستی؟
‫ولی به زندگی ادامه بدی؟
‫که کاملا بی‌معنی و غیرممکن به نظرم می‌رسه.
‫چون بدون اون، هیچی اهمیت نداشت.
‫متوجه‌ام که واست دردناک بوده، ‫ولی...
‫خوب می‌شی.
‫یکی دیگه رو پیدا می‌کنی.
‫من عشق یه نفر رو می‌خوام.
‫نه یکی دیگه.
‫راستش احساس راحتی داشت.
‫که دیگه لازم نبود از مامان مخفیش کنم.
‫ولی به این معنی بود که چیزی ‫ که نوشتم دیگه یه راز نبود.
‫که باعث شد دیگه از انتقال دادنش ‫ ترسی نداشته باشم.
‫واسه همین وقتی مامان و مامان‌بزرگ پیشنهاد ‫کردن که به ناشر مامان‌بزرگ نشونش بدم...
‫سخت نبود، صرفا حس هیجان داشت.
‫- کی بود؟ ‫- پاییز پارسال.
‫ما حضار، توی مسیر ایستاده بودیم.
‫و این پله‌ها پر از تماشاچی بود.
‫و درخشش طلایی‌ای بود...
‫که من رو یاد...
‫نردبان یعقوب از انجیل انداخت.
‫یعقوب خواب دید که یه نردبان ‫عظیم به بهشت دیده.
‫مثل یه جور کشش درونی بود.
‫- کشش به خدا. ‫- آره، شاید!
‫حالا هر چی که خدا هست.
‫چیزهایی که مردم تصور می‌کنن و ‫ می‌پسندن خیلی مختلفه.
‫ولی واقعا سکسی بود.
‫و اون زمان به طرز عجیبی دلگرم‌کننده بود.
‫به نظرم اون زمان بخاطر ‫بی‌غروری محض رقاص‌ها بود.
‫صرفا... مثل آدم‌های معمولی جلوه می‌کردن.
‫حس می‌کنم تمام حضار...
‫احساس آرامش داشتن.
‫و بعد، به تغییرش توجه کن...
‫وقتی کتاب نوه‌ات رو خوندم همچین حسی داشتم.
‫خوشحالم کرد.
‫زندگیم یهویی ساده به نظر می‌رسید.
‫یه حسی بهم گفت برم بیرون و ‫ بیشتر در دنیا حضور داشته باشم.
‫محشره. کم پیش میاد کتاب‌ها ‫چنین تاثیری روت بذارن.
‫- حداقل کتاب‌های من نه. ‫- ولی تو چنین چیزی ننوشتی.
‫خیلی آسیب‌پذیر و صادق بود. ‫چون اینطور نوشتن...
‫خیلی رک و ساده‌ و بدون هیچ مخفی کردنی، ‫ خیلی سخته.
‫و واسه همینه که... ترحم‌برانگیزه. ‫ چون واقعا دارتش.
‫ولی اصلا سرد به نظر نمیاد.
‫فقط حس خوبی داره.
‫عباراتی مثل...
‫«پوست مخفیانه.» ‫این‌ها رو از کجا آورده؟
‫به نظرم اون رو... از من که نه، ‫از لارس یاد گرفته.
‫یولینستن، هر از گاهی ‫از اون جملاتی بهش گفتم.
‫«پوست ران، پوست شکم، پوست شانه، ‫ پوست مخفیانه...»
‫پوست سینه، پوست دست، پوست ران...
‫پوست شکم حین لمس... پوست زن، ‫پوست روی پوست. مخفیانه روی مخفیانه...
‫حفره‌ها.»
‫گاهی می‌خونمش. شاید از من شنیده.
‫تو چی؟
‫تو هم این روزها می‌نویسی؟
‫شاید یه کتاب دیگه بنویسم.
‫اخیرا داشتم... کم پیش اومده بهش فکر کنم...
‫ولی اخیرا فکر فلج‌کننده‌ای بوده.
‫کی به نوشته‌های من اهمیت می‌ده؟ ‫خودم هم پیش نمیاد بدم.
‫پس وقتی از این صداقت حرف می‌زنم، ‫این که درباره خودت اینطور بنویسی...
‫با این تفکر که خیلی... ‫ زندگی نکردم، فلج می‌شم.
‫صرفا به نیابت شخصیت‌های ‫توی اشعارم زندگی کردم.
‫کاش بیشتر زندگی کرده بودم.
‫بیشتر عاشق شده بودم. با مردهای بیشتری ‫می‌خوابیدم. با خیلی‌ها می‌خوابیدم.
‫ولی الان دیگه واسه پشیمانی دیره.
‫مامان‌بزرگ اکثرا راجع به ‫ پشیمانی‌هاش حرف می‌زد.
‫شاید بیان کردن نیازهات و ‫ رویاهات آرامش‌بخش باشه.
‫چون اگه حقیقت داشته باشه که چیزی که توی ‫ذهنته به رویاهات راه پیدا می‌کنه...
‫به نظرم مامان‌بزرگ اکثرا رویای کتاب‌هایی ‫ که هرگز ننوشت رو می‌بینه.
‫و سکس. و خدا.
‫به نظرت خدا چه شکلیه؟
‫نمی‌دونم. چهره‌ی... امنی داره.
‫به نظرم باید سوئدی باشه.
‫بلوند. صمیمی، یه سوئدی لخت روی نردبان.
‫با پاهای باز. در حال به رخ کشیدن ‫ برای دوست‌دارانش.
‫سخاوتمندانه خودش رو ارائه می‌ده، ‫عالی بود.
‫پس در مورد همین بنویس. دیر نیست.
‫ولی تا جایی که به یوهانه مربوطه، ‫بهش بگو که من...
‫خوشحال می‌شم که بشینم باهاش حرف بزنم.
‫به نظرت ممکنه منتشرش کنی؟
‫قطعا.
‫بیا.
‫به نظرت ناشرت خوشش اومد؟
‫نمی‌دونم واقعا. چیزهای قشنگی گفت. ‫ولی این که...
‫- بخواد منتشرش کنه؟ ‫- اون فهمیدنش سخته.
‫درواقع خیلی راجع به اون حرف نزدیم.
‫مراقب باش، خیلی خیلی داغه. ‫شاید باید یکم آب سرد بریزم توش.
‫به نظرم عیبی نداره.
‫چی می‌گفتم؟ آهان.
‫می‌تونم شماره‌اش رو بدم ‫بهت که بهش زنگ بزنی.
‫اگه دوست داری نویسنده بشی.
‫«نویسنده.»
‫خب اگه می‌خوای تبدیل به کتابش کنی.
‫- مگه کتاب نبود؟ ‫- تو باهاش مشکل داری.
‫نه مشکلی دارم و نه موافقم.
‫هیچ‌کدوم در واقع.
‫اول نمی‌خواستی کسی بخونتش، ‫حتی من.
‫گفتی نوشتیش که واسه خودت حفظش کنی.
‫وقتی پرینتش کردم که بخونمش ‫ داشتی روانی می‌شدی.
‫- چی باعث شد نظرت عوض بشه؟ ‫- تو بهم گفتی که چقدر خوبه.
‫که یادت رفت که در مورد منه، ‫که از خود‌بی‌خودت کرد.
‫واقعا گفتم؟ جدا؟
‫گفتی! تو هم گفتی مامان.
‫گفتی. قطعا بهم گفتی.
‫- هیچ‌وقت نگفتم! ‫- من رو قاطی نکنین.
‫تنها چیزی که گفتم...
‫این بود که خوب می‌نویسی. ‫که اگه خواستی می‌تونی نویسنده بشی.
‫ولی یوهانه، اگه این منتشر بشه، ‫خیلی‌ها می‌خوننش.
‫نظراتشون رو می‌گن. بازخورد و نقد می‌شنوی.
‫و ممکنه بازخوردشون شدید باشه، ‫واسه همین فکر می‌کنم...
‫- نگرانم که خودت رو ببازی. ‫- من نگران نیستم.
‫حس می‌کنم داستان مرتبطیه، ‫و به نظرم بازخورد خوبی ممکنه بگیره.
‫بی‌خیال. مشخصه دنبال پولی.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫تو فقط به فکر سودی. ‫اولین چیزی که به ذهنت رسید پول بود.
‫- به پول فکر نمی‌کنم! ‫- «می‌شه فروختش؟»
‫به نظرم یوهانه کتاب خوبی نوشته ‫ باید جدی بگیریمش.
‫چیزی خلق کرده که دوستش داریم.
‫ببینین، این اولین رمانه!
‫شاید میلیون‌ها کپی نفروشه.
‫- البته. ‫- دقیقا.
‫وای. خیلی متعصبی.
‫صرفا حرفم اینه که حس می‌کنم این...
‫ممکنه کتاب خیلی خوبی بشه...
‫و رضایت زیادی جلب کنه.
‫ولی اگه بکنه بخاطر موضعی بودنشه!
‫و این که داستانش قابل ارتباطه.
‫داستان بیدار شدن یک کوییره. ‫ممکنه واسه کوییرها مهم باشه.
‫- بیدار شدن یه کوییر؟ ‫- همینه دیگه.
‫چون عاشق یوهانا شدم یعنی کوییرم؟
‫قطعا اینطور به نظر میاد. ‫ولی باید به خودت افتخار کنی!
‫افتخار کنم؟
‫همینه که این کتاب رو مهم می‌کنه.
‫اگه از من بپرسی بخش مهمیه.
‫این کتاب می‌‌تونه به جوان‌ها کمک کنه، ‫چون...
‫حقیقت اینه که هر کدوم ما...
‫هر کدوممون داستانی داریم. ‫هر کسی یه داستانی داره.
‫از این دید، زندگیمون یه تجارت احتمالیه...
‫چون داستان چیزیه که مردم می‌خوان، ‫یا بهش نیاز دارن.
‫باید داستان هم دیگه رو بگیم و بشنویم.
‫داستان‌هایی که بهمون جرئت، آرامش، ‫هیجان و لذت می‌دن...
‫که از زندگی خودمونن. ‫ ملت خیلی با هم متفاوت نیستن.
‫کلی از ما مشکلات مشترکی داریم.
‫برای همین داستان‌ها بهمون کمک می‌کنن ‫که پردازش و گذر کنیم.
‫به نظرت خیلی صریحانه نیست؟
‫چرا! و همینه که خوبه.
‫آموزش توصیف سکس و جنسیت ‫ بدون هیچ بازداری...
‫از نظر من چیزیه که بهش نیاز داریم.
‫خدایا.
‫یهویی منم که دارم مجابتون می‌کنم کتابت ‫رو منتشر کنی، و این...
‫سعی نمی‌کنم که، اون کاملا به خودت ‫ بستگی داره یوهانه.
‫باید یکی، دو بار یا یه ده بار بهش فکر کنی. ‫همون‌طور که مامان‌بزرگت می‌گه.
‫چون ممکنه که مسیر سختی باشه.
‫همچنین باید تصمیم بگیریم ‫ آمادگیش رو داره که...
‫و باید با یوهانا حرف بزنین.
‫- باید بذاری بخونتش. ‫- نه!
‫- چرا، باید بذاری. ‫- نه!
‫عمرا!
‫اگه نخونده باشتش هیچ ناشری نمیاد سراغش.
‫در هر صورت که می‌خونتش، چاره‌ای نداری.
‫نه، خیلی...
‫- نمی‌تونم. ‫- پس هیچی دیگه.
‫به نظرم واقعا باید صبر کنیم. ‫تو فقط هیفده سالته.
‫ثابت کردی که استعداد نویسندگی داری. ‫می‌تونی چیزهای دیگه بنویسی.
‫یا می‌تونی دوباره راجع به همین بنویسی، ‫وقتی که یکم گذشت.
‫گذشت؟ نمی‌خوام که بگذره.
‫من فقط یوهانا رو می‌خواستم. ‫همین الان هم می‌خوام.
‫وقتی مامان اسمش رو می‌گفت حسش می‌کردم.
‫توی شکمم یه کشش رو احساس می‌کردم.
‫اون شب پیامم رو یه بار دیگه خوندم.
‫اکثرا علتش همین بود.
‫و دوباره حین خوندنش احساس کردم شعله‌ور شدم.
‫انگار دوباره داشتم زندگیش می‌کردم.
‫و فکر کردم...
‫شاید بد نباشه که یوهانا هم بخونتش.
‫که بفهمه دقیقا چه حسی داشتم.
‫گفتم شاید تحت‌تاثیر قرار بگیره.
‫شاید درونم نوری جدید ببینه.
‫در موردش به نحو قشنگی نوشته بودم.
‫تقریبا مثل یه نامه عاشقانه نوشته شده بود.
‫شاید تاثیری روش می‌ذاشت.
‫و شاید چند سال دیگه که سنم از بیست گذشته ‫ بود و نویسنده سرشناسی شدم...
‫شاید بعد آشنایی دوبارمون...
‫متوجه می‌شد که باید رابطه‌مون چطور می‌بود.
‫اینم کتابت.
‫- خیلی خوبه. ‫- مرسی.
‫واقعا نمی‌تونستم باهاش روبرو بشم.
‫واسه همین به جام مامان باهاش حرف زد.
‫به یوهانا زنگ زد و واسش تعریف کرد و ‫ رونوشت رو واسش فرستاد.
‫و بعد این که خوندش با هم ‫ قرار ملاقات گذاشتن.
‫- نون دارچینی نگرفتی؟ ‫- نمی‌تونستم تنها بخورمش.
‫- معلومه می‌تونی! ‫- ای وای، یکم ریختم. ببخشید.
‫- اشکالی نداره. ‫- پیش میاد.
‫خب... نمی‌دونم.
‫باید اعتراف کنم که از این ملاقات ترس داشتم.
‫واقعا؟ چرا؟
‫نمی‌دونم چه فکری می‌کنی. ‫ می‌خوای شکایت کنی؟
‫شکایت کنم؟ نه، این...
‫- یا از مدرسه شکایت کنی؟ ‫- چه داغ بود.
‫می‌دونم که مسئله چطور جلوه می‌کنه.
‫انگار که زیاده‌روی کردیم.
‫ما قرار نیست با دانش‌آموزها دوست بشیم.
‫ولی در دفاعم باید بگم که من معلم نیستم.
‫- معلم نیستی؟ ‫- مدرک تدریس ندارم.
‫هنرستان رفتم. درواقع هنرمند بصریم.
‫که البته بهانه خوبی نیست. ‫صرفا یه توضیح ساده بود.
‫باید بگم که از نظرم مشکلی نداشت که ‫ بذارم یوهانه من رو ببینه.
‫ولی وقتی خوندمش... یعنی الان...
‫لزومی نداره نگران شکایت باشی.
‫باهاش حرف زدم. می‌دونم چیزی رخ نداده.
‫آهان... آهان، این...
‫خیلی خوشحال شدم شنیدم.
‫من بچه ندارم، ولی می‌تونم تصور کنم...
‫اگه دخترم چنین چیزی نوشته بود، ‫چیکار می‌کردم.
‫ولی خیلی... بالغانه رفتار کردید، ‫که چنین برخوردی داشتید.
‫آره، خب...
‫باید بگم که خوندنش حس عجیبی داشت. ‫چون اصلا نمی‌دونستم یوهانه چنین حسی داشته.
‫باید می‌دونستی دیگه.
‫- نه. ‫- ولی آخه...
‫وقتی می‌خونیش خیلی احساس... می‌دونی...
‫حتما فهمیدی که ازت خوشش می‌اومده دیگه.
‫عمرا! اولش نه.
‫بعدش در نهایت، شاید یکم...
‫می‌خواست بافتن یاد بگیره، که خوب بود.
‫ولی این که عاشقه؟
‫وقتی چنین واکنشی نشون می‌دم، ‫صرفا از جانب یوهانه‌ست.
‫تو هم قطعا یکم واکنش داشتی نسبت بهش دیگه؟
‫نه؟
‫نه.
‫وقتی می‌خونمش باورش برام سخته که...
‫خب شاید اشتباه باشه که ‫بگم اصل چیزی نفهمیدم.
‫یوهانه خیلی از لمس کردن خوشش میاد.
‫ولی بیشتر به شیوه بچگانه و دوستانه‌ای.
‫برداشت من اینه. ‫به نظرم تمایز مهمیه.
‫متوجه منظورم هستین دیگه؟ ‫صمیمیت غیرجنسی بین دخترها.
‫و باید متوجه باشید که من نمی‌تونم اینجا ‫ بشینم و بهتون بگم که جذبش شده بودم.
‫- ولی شده بودین؟ ‫- شده بودم؟
‫شاید اواخرش یکم.
‫وقتی تحت چنین توجه‌ای قرار بگیری...
‫ولی بعد قطعش کردم. به محض ‫این که فهمیدم چه خبره.
‫- یعنی متوجه‌اش شدی؟ ‫- خب مثل نوشته‌هاشه.
‫دقیقا مثل نوشته‌هاش.
‫و من هم تازه با کسی آشنا شده بودم...
‫صرفا می‌خوام بدونید که اتفاقی رخ نداد.
‫کسی از خط قرمزی عبور نکرد. ‫حتی با این که این‌طور به نظر نمیاد.
‫توصیفات خیلی... صمیمیانه‌ای توش هست.
‫آره، آره.
‫خیلی جنسیه.
‫که باعث شد کنجکاو بشم.
‫توصیفاتش از بدنم خیلی واضح بود.
‫حتما از تخیلات یوهانه اومده.
‫چون جاهاییش از رویاها و کشش‌هاش نوشته بود.
‫ولی با این وجود، خوندنش مثل سوءاستفاده بود.
‫- سوءاستفاده؟ ‫- آره.
‫توضیحاتش از احساساتش وقتی کنار من ‫ نشسته بود، دستم رو نوازش می‌کرد...
‫باعث نگرانیم شد. ‫یعنی ازم سوءاستفاده می‌کرد؟
‫با توجه به شرایط، استفاده از کلمه‌ی ‫ سوءاستفاده خیلی خوب نیست.
‫آره، منم در جایگاهی نیستم ‫ که بخوام ازش شکایت کنم.
‫ولی به نظرم تحت سوءاستفاده قرار گرفتن ‫ بدون اطلاع داشتن ازش ممکنه.
‫ولی اگه از علاقه‌اش اطلاع داشتی، ‫چطور ممکنه سوءاستفاده بوده باشه؟
‫مشخصه که ازم سوءاستفاده کرده.
‫آخه عاشق بوده.
‫ولی این به این معنا نیست که ‫ هر کاری دوست داره انجام بده.
‫می‌دونم که من جانب‌دارانه نظر می‌دم...
‫ولی من یوهانه رو طوری بزرگ ‫کردم که به بقیه احترام بذاره.
‫- و همین‌طور هم هست. ‫- آره، ولی به نظرم...
‫نه، به نظرم درست نمی‌گین.
‫صادقانه بگم یکم با این ‫ موضوع همذات‌پنداری دارم.
‫کشف کردن این احساسات درون خودت چیز قشنگیه.
‫و بخش‌هایی هست که من فراموش کردم، ‫چیزهایی که بهشون اشاره نکرده.
‫ولی خب مجددا، علاقه از خودخواهی ‫نشات می‌گیره دیگه، درسته؟
‫آدم بیشتر درگیر احساسات خودش می‌شه ‫ تا چیزی که بهش احساس داره.
‫یه عادتی دارم که وقتی مضطربم دعا می‌کنم.
‫یا وقتی که می‌ترسم و هیجان دارم.
‫و یادمه وقتی یوهانه کنارم نشسته بود و دستم ‫ رو نوازش می‌کرد دعا می‌کردم.
‫و به اون اشاره نکرد و به نظرم عجیب بود.
‫چون... باعث می‌شه اینطور به نظر بیاد...
‫که انگار فقط از دید اون وجود دارم.
‫و خودم وجود ندارم.
‫ولی یوهانا، این واقعا حقیقت نداره.
‫من دعات رو شنیدم.
‫خیلی تحت‌تاثیر قرار ‫گرفتم که جرئت کردی چنین چیز...
‫خصوصی و صمیمانه‌ای ‫رو باهام به اشتراک بذاری.
‫اشاره نکردن بهش از سر احترام بود.
‫حس می‌کردم دارم به اعتمادت خیانت می‌کنم.
‫به خیلی چیزهای دیگه اشاره نکردم. ‫و بابتش خداروشکر کن!
‫خیلی‌ها خواننده‌ها شاید فکر کنن این توسط ‫کودکی نوشته شده...
‫که متوجه نیست سکس چیه.
‫کسی که فکر می‌کنه سکس ‫ترکیبی از آدامس بادکنکی...
‫و عروس بغل کردن و ‫گروه‌های خوانندگی پسره.
‫خب بذار چنین فکری بکنن. بهتر.
‫ولی می‌دونی که دید من اینطور نبود. ‫من می‌دونم سکس چیه.
‫و باهات چیکار کردم، ‫و تو باهام چیکار کردی.
‫- تموم شد؟ ‫- آره، تموم شد.
‫می‌خواستم مطمئن بشم که با نشرش مشکلی نداری.
‫نه، اصلا.
‫به یوهانه سلام برسون و ‫ واسش آرزوی موفقیت بکن.
‫شاید واسش خوب باشه که ‫ بدونه که سلیقه من نیست.
‫واقعا ازش خوشم می‌اومد مشخصا. ‫و خب نوشته که...
‫بذار بگم که نوشتنش از بافتنش بهتره.
‫بافتنم انقدرها هم بد نیست.
‫صرفا ازش لذت نمی‌بردم.
‫و اون بخشی که گفتی سلیقه‌ات نبودم؟
‫مگه این بهانه‌ی خوبی واسه اتفاقاتی ‫که گذاشتی بیفتن هست؟
‫حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫به نظرم حس کردی که دوستت دارم.
‫و نتونستی مقاومت کنی.
‫مگه این آرزوی همه نیست؟ ‫که یکی دوستشون داشته باشه.
‫چون اگه کسی دوستت نداشته باشه چی هستی؟ ‫هیچی.
‫هیچی نیستی.
‫و وقتی به مامان فکر می‌کنم...
‫که توی اینترنت تقلا می‌کنه، ‫جایی که همه خودخواه و خودشیفته‌ان.
‫می‌دونم که اون هم با کسی آشنا شده.
‫ولی وقتی برمی‌گرده خونه می‌فهمم ‫ حس خوبی بهش نداده.
‫مامان‌بزرگ حتی سعی نمی‌کنه با کسی آشنا بشه.
‫فقط سعی می‌کنه در کلمات آرامش پیدا کنه.
‫اما مهم نیست چقدر خوب ‫به زبان نفوذ پیدا کنه...
‫به قول خودش، کلمات هرگز در آغوشش نمی‌گیرن.
‫دیگه رویای این رو نداره که ‫ واسه کسی عوض‌نشدنی باشه.
‫صرفا یه آغوش از یه انسان دیگه می‌خواد.
‫از یه بدن دیگه.
‫به نظرم دائما راجع بهش رویا می‌بینه.
‫و راستش من هم همین رویا رو دارم.
‫کتاب یکم پیش منتشر شد، ‫و یوهانا هم ازدواج و نقل مکان کرد.
‫اون شریک زندگی داره و منم کتابم رو دارم. ‫همین دیگه.
‫نسبتا ازش خوب استقبال شد.
‫یعنی حداقل یه نقد مثبت داشت.
‫و چند تا هم نقد منفی.
‫ولی به نظرم خوب فروش رفت.
‫خیلی نه، ولی...
‫صرفا رمان اوله دیگه، به قول مامان‌بزرگ.
‫اون و مامان خیلی بهم افتخار می‌کنن.
‫تو افتخار نمی‌کنی؟
‫به کتاب یکم افتخار نمی‌کنی؟
‫افتخار؟
‫مطمئن نیستم. افتخار...
‫یک کتاب نوشتم، ‫ولی خب خیلی‌های دیگر هم نوشتن.
‫فکر کنم انتظار بیشتری داشتم.
‫و وقتی الان به کتاب نگاه می‌کنم... ‫نمی‌دونم..
‫حس نمی‌کنم نتیجه‌اش خیلی به من مربوط باشه.
‫چرا اومدی دیدنم؟
‫مامانم توییترت رو داره.
‫مامانت؟
‫عاشق توییت‌هات راجع به سلامت روانه.
‫نمی‌دونم چطور انقدر با مختصر کلماتت ‫خوب حرفم می‌زنی.
‫من مجبور شدم یک رمان کامل بنویسم.
‫توییترم رو غیرفعال کردم. خیلی وقت پیش.
‫که اینطور. خب مامان و ‫ مامان‌بزرگ گفتن فکر خوبیه.
‫که بعد تمام تجربیاتی که داشتم، ‫با یکی حرف بزنم.
‫چیزهایی که تجربه کردی؟ ‫عاشق شدی و یه کتاب نوشتی.
‫بله؟
‫این‌طوری که می‌گی خیلی ‫ پیش‌پاافتاده به نظر میاد.
‫خب، همینطور هم هست.
‫حداقل عاشق شدن هست. ‫این چیزیه که همه تجربه می‌کنن.
‫بخشی از زندگیه.
‫یعنی می‌گی نباید می‌اومدم اینجا؟
‫حرفم این نیست. ولی به نظرم باید ‫بفهمیم که چه کمکی لازم داری.
‫آره.
‫- یکم احساس... خالی بودن دارم. ‫- خالی بودن؟
‫مدتیه که اینطوریم.
‫می‌تونی بیشتر توضیح بدی؟
‫خب، دارم فکر می‌کنم...
‫فکر می‌کنم که از اینجا کجا برم؟
‫حالا که تموم شده.
‫قبلش فقط مال من بود، ‫وقتی که فقط توی فلش بود.
‫راستی هنوز هم دارمش.
‫اونطوری به نحوی احساسات ‫ رو زنده‌ نگه می‌داشتم.
‫حتی با این که می‌دونستم ‫نمی‌تونیم با هم باشیم.
‫خیلی دردناک بود، ‫ولی در عین حال خوب هم بود.
‫احساس کردن چیزی انقدر شدید.
‫حالا که کتاب منتشر شده، ‫صرفا یه کتابه، و به این فکر می‌کنم...
‫اگه دوباره عاشق بشم همین می‌شه.
‫بی‌پاسخ می‌مونه.
‫باید درباره اون هم کتاب بنویسم؟
‫به نظرت هیچوقت دوطرفه نمی‌شه؟
‫نه، و راستش الان هم یه دوست‌پسر دارم.
‫این که بد نیست.
‫دوست داره لخت بشه و روی شکمش دراز بکشه.
‫می‌خواد من به کونش نگاه کنم.
‫به نظرم خوبه.
‫خودش رو کاملا برهنه و آسیب‌پذیر می‌کنه.
‫هرچند مطمئنم می‌خواسته ‫این کار جذاب باشه، نه آسیب‌پذیر.
‫شاید برای یک نفر دیگه جذاب بود.
‫چون من... نمی‌دونم.
‫و عاشق گرفتن عکس‌های دونفره از خودمونه.
‫همیشه یک ژست تکراریه... ‫پشت من می‌ایسته و دستش رو دور کمرم می‌ذاره.
‫بهش می‌گه ژست تایتانیک.
‫فکر کنم این برداشتش از عشقه.
‫و تو فکر می‌کنی عشق چه شکلیه؟
‫- تصویر ثابتی ندارم. ‫- نداری؟
‫می‌دونم عشق چه حسی داره، ‫ولی نه این که چه شکلیه.
‫واقعا برام مهم نیست.
‫می‌خوای واسه یه جلسه دیگه برگردی؟
‫- تموم شد به همین زودی؟ ‫- به همین زودی؟
‫نود دقیقه اینجا بودی، ‫زمان کمی نیست.
‫حس کردی که گاهی باید به ملت بگی ‫ که به خودشون بیان؟
‫نه.
‫- جلسه‌ی دیگه‌ای می‌خوای؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫خیلی گرونه.
‫- چرا انقدر گرونه؟ ‫- سوال خوبیه.
‫تراپی رفتن سخته، نه؟
‫باید تلاش کنی و همکاری کنی ‫تا بهتر بشی.
‫بعضی‌ها می‌گن مردم وقتی هزینه‌ی بیشتری بدن، ‫بیشتر تلاش می‌کنن.
‫این که گرونی خودش یه عامل انگیزشیه.
‫ولی باید چیزی هم برای ارائه داشته باشی؟
‫آدم خوب و مهربونی هستی، بحث این نیست...
‫ولی طرز حرف زدنت...
‫انگار می‌خوای همه چیز رو ‫توی یک سیستم جا بدی.
‫زندگی من رو کوچیک می‌کنی. ‫وقتی مثل تو حرف می‌زنم زندگیم جمع می‌شه.
‫قصد من این نیست.
‫قصد من کاملا برعکسه.
‫و این تویی که تصمیم می‌گیری ‫درباره‌ی چی حرف بزنی.
‫معمولا مردم به تراپی میان ‫تا خودشون رو بهتر بشناسن.
‫ولی «شناختن خودم»...
‫آخه همیشه تغییر می‌کنه.
‫باید تا آخر عمرم بیام اینجا؟
‫نه، نه.
‫تا آخر عمرت نه.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫- ببخشید خیلی دیر کردم. ‫- اشکالی نداره. خوب بود؟
‫بد نبود.
‫- بریم بقیه رو ببینیم؟ ‫- آره.
‫وای. یه چیزی رو جا گذاشتم.
‫باید برم بیارمش، ‫تو برو، من می‌رسم.
‫خیلی‌خب، زیاد طولش نده.
‫سلام.
‫تو، خونه‌ی یوهانا هم رو ندیدیم؟
‫- همونی بودی که موی قشنگ داشتی. ‫- آره.
‫چطوری؟ یا... سوال مسخره‌ایه البته.
‫- جلسه داری؟ ‫- الان؟ نه.
‫توی این سالن فقط روانکاو هست.
‫من تازه جلسه‌ام تموم شده.
‫منم. همین یه دقیقه پیش.
‫- یکم خسته‌کننده‌ست. ‫- آره.
‫و مطمئن نیستم که چقدر بهم کمک می‌کنه.
‫حداقل واسه من نه.
‫ولی خب، پرنده‌های وین ‫ از تمرین فروید چقدر سود بردن؟
‫- چی؟ ‫- حرفیه که مامان‌بزرگم می‌زنه.
‫فکر کنم از شعری چیزیه.
‫وقتی روانکاوم سعی می‌کرد کلمات ‫ مناسب رو پیدا کنه به ذهنم رسید.
‫بالغ‌تر به نظر میای.
‫تو جوان‌تر به نظر میای.
‫خوشحال شدم که دیدمت.
‫یعنی، یکم...
‫خسته‌کننده بود.
‫هنوز با یوهانا در ارتباطی؟ ‫هنوز معلمته؟
‫نه، نه، چیزی...
‫نه.
‫می‌خوای یه فنجان قهوه بخوریم؟
‫- الان؟ ‫- آره.
‫آره، خوشحال می‌شم.
‫باشه.
‫تو... انگار می‌خواستی بری داخل.
‫فقط... مهم نیست.
‫چیزی نیست.
‫بریم.
احسان فیلم ehsanfilm ارائه ای از رسانه اینترنتی