احسان فیلم ehsanfilm ارائه ای از رسانه اینترنتی
‫به محض این که به اتاقم برگشتم،
‫غریبه بلافاصله از ذهنم ناپدید شد
‫روزِ خیلی خاصی با پسرم داشتم
‫یعنی، شوهرم پیش ما نبود، ‫ولی زیاد دلتنگش نشده بودم.
‫و اون ترسِ اندکی که از روزِ دراز پیش رو داشتم
‫و این که مجبور بودم نیکلاس رو سرگرم کنم ‫به راحتی از بین رفته بود،
‫و من غرقِ لذت بردن از بودن با اون شده بودم
‫و به خاطر داشتنِ یه روز پر از لذت‌های ساده ‫کنار پسرم احساس سرزندگی و رضایت می‌کردم
‫خوشحال بودم
‫برام سؤاله که آیا اون آخرین باری بود ‫که توی عمرم واقعاً خوشحال بودم
‫می‌دونی، تمام خوشحالی‌های بعد از اون ‫صرفاً تظاهر بودن
‫می‌دونی، چون زنت خیلی دقیق
‫در مورد اتاق هتلم ‫و لباسم نوشته بود،
‫ولی نمی‌تونست درک کنه ‫چه احساسی داشتم
‫من خوشحال بودم
‫- نانسی... ‫- خفه شو، دارم حرف می‌زنم
‫به اندازه‌ی کافی حرف‌هات رو شنیدم
‫آره، زنت چیزهای زیادی رو ‫درست نوشته بود...
‫از جمله نحوه‌ی مرگِ پسرت
‫مامان. مامان. مامان
‫من اون شب اصلاً نخوابیده بودم
‫میشه یه قایق پلاستیکی بگیریم؟
‫- تمام بدنم درد می‌کرد. ‫- قایق! قایق! قایق!
‫نیکلاس بی‌قراری می‌کرد بره ساحل.
‫قایق! قایق! قایق!
‫- به سختی می‌تونستم حرکت کنم ‫- قایق! قایق! قایق!
ولی ما رفتیم لب ساحل
‫قایق!
‫و توی راه، نرم شدم ‫و براش یه قایق پلاستیکی خریدم
‫اون موقع...
‫فکر می‌کردم یه ناجی به حساب می‌اومد، ‫می‌دونی، روی شن‌ها سرگرم نگهش می‌داشت
‫تا انقدر انرژی پیدا می‌کردم ‫که باهاش برم توی آب
‫چون خسته بودم
‫شب قبل کل انرژی‌ام رو گرفته بود
‫قصد نداشتم خوابم ببره،
‫ولی خوابم برد
‫از حال رفتم
‫فقط چشم‌هام رو بستم و خوابم برد
‫فقط به خاطر این بیدار شدم ‫که باد شدت گرفته بود
‫و شن‌ها داشتن پوستم رو سوراخ می‌کردن
‫و بلافاصله فهمیدم که یه مشکلی هست
‫و دریا خیلی موّاج بود. ‫و نیکلاس فقط...
‫اون لبخند می‌زد. ‫توی دنیای کوچیک خودش گُم شده بود.
‫نیکلاس؟
‫- و امواج... ‫- نیکلاس!
‫داشتن بزرگ‌تر می‌شدن ‫و قایق بالا و پایین می‌رفت
‫و اون داشت بیشتر و بیشتر ‫به وسط دریا کشیده می‌شد
‫و وقتی که آب به کمرم رسید ‫یهویی خشکم زد
‫می‌دونی، من همیشه از دریا می‌ترسیدم، ولی...
‫و وقتی مطمئن شدم که ‫اگه شنا کنم و برم سمتش،
‫هردومون غرق می‌شیم
‫همیشه به نظر میاد که مردها هستن ‫در حال نجاتِ بچه‌ها غرق میشن
‫مادرها نیستن، پدرها هستن
نمی‌دونم، حتماً یه زن‌هایی بودن ‫که انجامش دادن،
‫ولی یادم نمیاد چیزی در موردش خونده باشم
‫یعنی، قطعاً من تنها زنی نیستم ‫که شجاعتش رو نداشتم
که برم دنبال پسرم
‫همش از خودم می‌پرسم، می‌دونی، ‫اگه یه ساختمون سوزان بود
‫یا اگه یکی تفنگ به سمتش گرفته بود، ‫اصلاً فرقی می‌کرد یا نه؟
‫اون موقع شجاعتش رو پیدا می‌کردم؟
‫یعنی، می‌دویدم وسط آتیش؟
‫یا به خاطر نیک گلوله می‌خوردم؟
‫نمی‌دونم. تنها چیزی که می‌دونم ‫اینه که دریا مانع من شد
جونم رو به خاطر بچه‌ام به خطر ننداختم
‫و این چیزیه که مجبورم باهاش کنار بیام
‫و بعدش...
اون رو دیدم
‫و اون از ساحل به سمتِ من می‌دوید
‫و به محض این که به دریا رسید، ‫شیرجه زد توی دل امواج.
‫نه، نه، نه!
‫و ناگهان اون کلمات ‫از دهنم بیرون اومدن...
‫- نه! نه! ‫- قبل از این که بتونم جلوشون رو بگیرم
‫نمی‌خواستم اون باشه. اون نه
‫هرکسی جز اون
‫و فقط اونجا وایسادم ‫و خشکم زده بود
‫و فقط اون رو تماشا می‌کردم ‫که یک دستی شنا می‌کرد،
‫و قایق رو بینِ امواج می‌کشید ‫و قهرمان به نظر می‌اومد
‫ولی دریا علیه اون بود
‫و بعدش دوتا مرد،
‫دویدن توی آب و به سمتشون شنا کردن
‫و بعدش بالأخره نیک صحیح و سالم ‫به ساحل رسید
‫و همه روی نیکی و دو مرد تمرکز کرده بودن
هیچکس به پسرت نگاه نمی‌کرد
‫اون یه قهرمان بود. ‫فرض کردن حالش خوبه.
‫آره، خب، همسرت درست نوشته بود
‫من پسرت رو در حال دست و پا زدن ‫بینِ امواج دیدم...
‫و هیچ کاری براش نکردم
‫فریادهاش توی باد گُم شدن،
‫و من هیچ کاری برای کمک بهش نکردم
‫پس اونا سوارِ قایقش کردن ‫و به ساحل برش گردوندن،
‫و همه وارد عمل شدن
‫و تنها چیزی که نیکلاس در مورد اون اتفاق گفت ‫این بود که داشت یخ می‌زد
‫انگار اصلاً خبر نداشت که ممکن بود غرق شه
‫حتی یه بارم نگفت که ترسیده بود
‫ولی من ترسیده بودم
‫هنوزم می‌ترسم
‫فقط احساس سرما می‌کرد ‫و می‌خواست برگرده ساحل،
‫و یه غریبه اومد و نجاتش داد
‫به همین سادگی
‫و دیگه هیچوقت به اون حادثه اشاره نکرد
‫می‌دونی، دیگه هیچوقت حرفی ‫از ساحل، قایق و پسرت نزد
‫برام مهم نیست نیکلاس سردش بود. ‫پسرم مُرده بود.
‫آره. آره، اون مُرده بود
‫اون غرق شد
‫تو تماشاش کردی. هیچ کاری نکردی
‫- تو اونجا وایسادی... ‫- حرفم تموم نشده!
‫بگیر بشین!
‫حالا، می‌خوام بفهمی ‫شبِ قبلش چه اتفاقی افتاده بود
‫زنت این کتاب رو بر اساس چندتا عکس نوشته،
‫ولی عکس‌ها واقعیت نیستن
‫خودت گفتی، اونا تکه‌ای از واقعیت هستن
‫حالا، شبِ قبل از مرگ پسرت،
‫من برگشتم اتاق هتلم ‫و آماده بودم دوش بگیرم
‫آماده بودم کتابم رو بخونم و بخوابم
‫همونطور که قبلاً گفتم، خوشحال بودم
‫نه
‫بیشتر از خوشحال بودم
‫سرخوش بودم
‫حتماً وقتی درو باز کرده بودم ‫کلید رو روش جا گذاشته بودم،
‫وقتی سعی داشتم شرابم نریزه زمین
‫می‌دونی، قبل از این که ببینمش ‫بوش رو حس کردم
‫افترشیوش...
‫ساکت باش. ساکت باش
‫و می‌تونستم مزه‌ی عرقش رو حس کنم
‫هنوزم مزه‌ی عرقش رو حس می‌کنم
‫نمی‌دونم چه طعمی داشت. ‫احتمالاً مزه‌ی هیجان بود.
‫و وقتی حرف‌هاش رو شنیدم غافلگیر شدم
‫چون اوایل اون روز،
‫وقتی متوجه نگاه کردنش ‫به خودم شده بودم،
‫می‌دونی، وقتی بهم لبخند می‌زد، ‫تصورِ دیگه‌ای ازش داشتم.
‫فکر می‌کردم ملایم باشه
‫ولی ملایم نبود
‫پر از نفرت بود
‫- ولی عکس‌ها... ‫- آره
‫آره، دارم به عکس‌ها می‌رسم
‫لیسش بزن
‫قبلاً کسی من رو نزده بود، ‫واسه همین مبهوت شدم.
‫دندون‌هام فشرده شدن. ‫گوش‌هام زنگ می‌کشیدن.
‫- فقط... ‫- خواهش می‌کنم
‫- باورم نمی‌شد چه اتفاقی داره می‌افته ‫- اگه دوباره این کارو بکنی یا جیغ بزنی،
‫خودت و پسرت رو خط‌خطی می‌کنم
‫صورتت رو تا آخرِ عمر زخمی می‌کنم. ‫می‌فهمی چی میگم؟
‫پس هر کاری که میگم انجام میدی؟
پس خفه شو
و لباسِ وامونده‌ات رو در بیار
‫مامان. مامان
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم
‫- بگو بگیره بخوابه ‫- لطفاً بهش صدمه نزن
‫- بگو بگیره بخوابه ‫- چیزی نیست. عزیزم...
‫- عزیزم، بگیر بخواب. من اینجام ‫- ولی آخه قول دادی
‫- درو باز بذاری، مامانی ‫- خواهش می‌کنم
‫خفه‌اش کن
‫این بوی چیه؟
‫آفرین
‫بگیر بخواب
‫اگه نیک بیدار می‌شد...
‫نمی‌دونم پسرت چیکار می‌کرد
‫پس وقتی از اتاق اومدم بیرون خیالم راحت شد ‫و حس می‌کردم داره تعقیبم می‌کنه
‫و بعدش...
‫دوربین رو برداشت و فکر کردم،
‫"اوه، سعی داره ازم اخاذی کنه"
‫و...
‫پس با خودم گفتم ‫"نظرش رو جلب می‌کنم"
‫نمی‌خواستم به نیک صدمه بزنه
‫ولی نمی‌دونستم چیکار کنم. ‫باید چیکار می‌کردم؟ ژست می‌گرفتم؟
‫و شوکه شده بودم ‫چون لباس زیری رو انتخاب کرد
‫که شوهرم واسه عید بهم کادو داده بود
‫عجله کن
‫سریع‌تر
‫برگرد
‫اشک‌هات رو پاک کن و لبخند بزن. حالیت میشه؟
‫حالا لبخند بزن
‫آره، خیلی بهتر شد. بشین
‫بس کن، بس کن، بس کن
‫یالا. یالا
‫زود باش. سوتینت رو در بیار
‫چشم‌هام رو بستم
‫احساس می‌کردم یه موجود کثیف و حقیرم
‫و می‌تونستم صدای کلیک دوربین ‫و جابجایی زوم رو بشنوم
‫وقتی بهم نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد
‫و...
‫دقیقاً همون کاری رو کردم که ازم خواست
‫می‌دونی، لبِ بالام رو گاز گرفتم
‫براش آه و ناله کردم ‫و نفس نفس زدم
‫می‌دونی، امیدوار بودم راضی شه و بره
‫و بعدش صدای آه و ناله‌ی اون رو شنیدم...
‫و منتظر موندم. می‌ترسیدم حرکت کنم
‫و فکر می‌کردم این تنها چیزی بود که می‌خواست
‫- پس گفتم: "لطفاً دیگه برو" ‫- لطفاً دیگه برو
‫ولی اشتباه کرده بودم
‫نباید این رو می‌گفتم
‫باید وانمود می‌کردم ‫چیزی بود که منم می‌خواستم
‫نه! نه، نکن!
‫و اون موقع فهمیدم که تموم نشده...
‫و وحشت کرده بودم
‫- اون یه چاقو داشت ‫- بهتره لبخند بزنی لعنتی
‫و در تمام مدت همش فکر می‌کردم
‫چطور بندازمش بیرون؟
‫چطور از نیک دورش کنم؟
‫و فقط فکر می‌کردم... ‫امیدوار بودم یه جایی دلش برامون بسوزه.
‫و بعدش یه صدایی شنیدم
‫مثل صدای یه حیوونِ زخمی بود
‫و بعدش متوجه شدم...
‫صدای خودم بوده
‫و تمام بدنم درد می‌کرد. همه جام
‫و بعدش من رو برگردوند و...
‫من رو بوسید و من...
‫مزه‌ی دندون‌ها و تُفش رو حس می‌کردم
‫و بوی افترشیوش منزجرکننده بود
‫می‌تونستم...
‫حالم رو بهم می‌زد
‫همون افترشیوی بود که توی بیمارستان ‫بوش رو روی تو حس کردم
‫و بعدش...
‫زانوش رو فشار داد ‫و خیلی محکم گذاشتش لای رونم،
و دوباره آلتش رو توم فرو کرد
‫و من...
‫اون روم از حال رفت و فقط...
‫اون فقط اونجا موند و من گیر افتاده بودم. ‫نمی‌تونستم حرکت کنم
‫و با خودم گفتم: ‫"خدایا، لطفاً تمومش کن"
‫ولی اون دوباره شروع کرد
‫آره
‫مقاومت کردم؟
‫نه
‫جیغ کشیدم؟ نه، نمی‌تونستم
‫ولی تنها چیزی که لازمه بدونی اینه که...
‫پسرت دوباره و دوباره بهم تجاوز کرد،
‫به مدت سه ساعت و نیم
‫و پسرت سه ساعت و نیم وحشیانه بهم تجاوز کرد
‫و بعد دست کشید. سیر شده بود
‫برگرد
‫لبخند بزن
‫و بعدش بهم گفت،
‫- "مرسی. عالی بود" ‫- مرسی. عالی بود
‫و وقتی این رو گفت،
‫می‌خواستم بمیره
‫آره، اون شب،
‫حاضر بودم هر چیزی بدم ‫که مرگش رو ببینم
‫پس، وقتی غرق شد...
‫گذاشتم و رفتم
‫این حقیقته
‫و نمی‌تونم وانمود کنم به خاطرش متأسفم
‫حرفت رو باور نمی‌کنم. ‫داری دروغ میگی
‫- خب چی رو باور نمی‌کنی؟ ‫- هیچکدوم رو. اگه، اگه...
‫اگه حقیقت داشت وقتی نانسی رو دیدی ‫بهش می‌گفتی
‫چی؟ به زنِ در حال مرگت می‌گفتم
‫که پسری که از دست داده بود ‫بهم تجاوز کرده؟
‫چه فایده‌ای داشت؟
‫تنها دلیل این که بهت میگم ‫اینه که می‌خوام دست برداری
‫می‌خوام دست از سرِ من و پسرم برداری
‫تو هیچ مدرکی نداری!
‫چی؟ می‌تونم مدارکِ پزشکی قانونی رو بهت بدم
‫این چیزیه که می‌خوای؟ ‫این چیزیه که لازم داری؟
‫باشه. خب، بعد از این که رفت،
‫یه ظرفِ کرم دست و صورت رو خالی کردم ‫و به خودم فشارش دادم
‫و تمام آبِ چندش‌آورش رو از بدنم خارج کردم،
‫و درش رو بستم،
‫و بعدش از آسیب‌هام عکس گرفتم، می‌دونی...
‫کبودی‌های روی رون‌هام ‫و جاهای گاز گرفتگی روی گردنم،
‫در صورتی که بعداً به عنوان مدرک ‫بهشون نیاز پیدا می‌کردم چون...
‫هنوز نمی‌دونستم می‌خوام چیکار کنم
‫قدرتش رو نداشتم برم پیش پلیس،
‫و نمی‌خواستم نیکی رو توی اون شرایط قرار بدم
‫پس، فکر کردم، می‌دونی،
‫خودم رو جمع و جور می‌کنم ‫و بعداً انجامش میدم، خب؟
‫فرداش. روزِ بعدش
‫ولی بعدش اون مُرد
‫می‌فهمی؟ اون مُرد
‫و من فکر کردم...
‫"خدا رو شکر که مُرده"
‫دیگه مجبور نیستم ‫بی‌گناهیم رو به کسی ثابت کنم
‫اگه نخوام مجبور نیستم ‫در موردش حرف بزنم
‫اگه نخوام مجبور نیستم ‫دوباره مرورش کنم
‫مجبور نیستم توی دادگاه وایسم ‫و دروغگو خطاب بشم
‫که بگن من یه مرد رو اغوا کردم ‫و به اتاقم کشوندم
‫می‌دونی که می‌شناختمش ‫و توی بار برام نوشیدنی خریده بود
‫و باهاش لاس زدم، همونطور که ‫توی کتاب منزجرکننده‌ات نوشته
‫پس ظرفِ کرم رو دور انداختم
‫و وقتی عکس‌های تعطیلاتم رو ظاهر کردم،
‫تمام مدارکِ آسیب‌هام رو پاک کردم،
‫و فقط عکس‌های شاد رو نگه داشتم
‫از نیکلاس و رابرت و خودم
‫و بعدش، اگه می‌خوای بدونی...
‫وقتی برگشتم لندن، متوجه...
‫متوجه شدم که حامله‌ام
‫حالا، می‌تونست بچه‌ی رابرت باشه...
‫و ما بدجوری اون بچه‌ی دوم رو می‌خواستیم...
‫ولی چون نمی‌دونستم پدرش ‫مردی بود که بهم تجاوز کرد یا نه،
‫سقطش کردم
‫توی چایی‌ام چی ریختی؟
‫توی چایی‌ام چی ریختی، عوضیِ دیوونه؟
‫مقاومت نکن
‫قراره خوابت ببره، ‫ولی چیزیت نمیشه.
‫من الان برمی‌گردم بیمارستان
‫نه
همه چی رو تموم می‌کنم
‫سلام. بله. میشه لطفاً یه تاکسی بفرستید؟
‫به خیابون هرینگتون، پلاک 87
‫اوه، لعنتی!
‫نیکلاس
‫سلام، من دکتر کیث هستم
‫می‌تونی چشم‌هات رو برام باز کنی، لطفاً؟
‫آفرین، نیکلاس. ‫می‌تونی دستم رو فشار بدی، لطفاً؟
‫می‌تونی محکم‌تر فشار بدی؟ آفرین
‫نیکلاس، یه لوله توی دهنته
‫قراره سعی کنیم جابجاش کنیم، باشه؟ ‫اشکالی نداره؟
‫بذار ببینم. یه لایک نشونم بده. ‫ممنون.
‫پرستار. میشه لطفاً لوله رو در بیاری؟
‫دستگاه تفنس مصنوعی رو خاموش کردم
‫نیکلاس، من از یک تا سه می‌شمارم
‫و بعدش می‌خوام سرفه کنی، باشه؟
‫یک، دو، سه. ‫برام سرفه کن. سرفه کن.
‫آفرین، نیکلاس. آفرین
‫- برام نفس بکش، نیکلاس. نفس بکش ‫- فقط آروم باش
‫کارت خیلی خوبه
‫به دماغت اکسیژن وصل می‌کنم
‫حالت خوبه، نیکلاس؟
‫من کجام؟
‫چه اتفاقی برام افتاده؟
‫نیکلاس، تو توی بیمارستانی
‫جای امنی هستی
‫بعداً بهت توضیح می‌دیم ‫چه اتفاقی افتاد، باشه؟
‫خب. صبح بخیر، خوش‌تیپ
‫[مقصد: بیمارستان ایست اکتون]
‫[درخواستِ تاکسی ثبت شد]
‫دیدی؟ جوری پیچید جلوم ‫انگار وجود ندارم
‫جماعت رانندگی بلد نیستن
‫[تاکسی تا 1 دقیقه می‌رسد]
‫سلام، آقا. ‫میشه لطفاً با من بیاید؟ ممنون.
‫اِما، میشه لطفاً یادداشت‌های کاردیولوژی ‫دکتر جونتا رو برام بیاری؟
‫- ممنون ‫- باشه
‫حالش خوبه؟
‫به هوش اومد. نسبتاً هشیاره. ‫پس این خبرِ خوبیه.
‫حرف می‌زنه؟
‫آره. یکم تحتِ تأثیر آرامبخشه
‫ولی هنوز برای التهاب قلب درمانش می‌کنیم
‫که اگه به تزریق مواد ادامه بده ‫می‌تونه عود کنه
‫متوجهم. متوجهم، ولی ممکنه ‫کامل بهبود پیدا کنه؟
‫- قهوه می‌خواید، دکتر؟ ‫- اون به هوش اومده و هشیاره...
‫خیلی ممنون، اِما
‫...که خبرِ خوبیه
‫فردا، یه سری آزمایش خون جدید ‫روش انجام می‌دیم،
‫ولی فعلاً باید استراحت کنه
‫میشه لطفاً باهاش حرف بزنم؟
‫می‌تونید ببینیدش، ‫ولی لطفاً خسته‌اش نکنید.
‫من دیگه باید برم. ‫پیجرم زنگ می‌زنه.
‫- متوجهم. ممنون، دکتر ‫- خواهش می‌کنم. ممنون
‫ممنون، اِما
‫میشه لطفاً به کاردیولوژی خبر بدی ‫من دارم میرم اونجا؟ ممنون
‫لطفاً پس از صدای بوق پیغام بگذارید
‫برای ضبط مجدد پیغام، ‫کلید مربع را فشار دهید.
‫رابرت. قضیه جدّیه
‫استیون بریگزستاک داره میاد بیمارستان
‫حالا نمی‌تونی اجازه بدی ‫به نیکلاس نزدیک شه
‫باشه؟ به هیچ وجه. ‫خواهش می‌کنم، رابرت.
‫این خیلی مهمه
‫اون خطرناکه
‫چی شده؟
‫من خیلی خیلی می‌ترسیدم، نیک
‫نمی‌تونم بهت بگم چقدر خوشحالم که برگشتی
‫ما این شرایط رو پشت سر میذاریم
‫باشه؟
‫اشکالی نداره، نیک
‫هر وقت آماده بودی
‫باید یکم استراحت کنید
‫- اینجا راحتم ‫- اون نیاز به استراحت داره
‫حالش خوب میشه
‫برید یکم هوا بخورید
‫یکم دیگه برمی‌گردم، رفیق
‫خیلی خب، رفیق
‫- اگه کارم داشتید بیرونم ‫- باشه
‫[استیون بریگزستاک داره میاد اونجا.]
‫[به هیچ وجه نذار به نیکلاس نزدیک شه.]
‫[حوادث و اورژانس]
‫[بخش اورژانس]
‫ببخشید، نمی‌تونید سریع‌تر برید؟
‫- همه جا دوربین هست ‫- بله. یه مورد اضطراری بیمارستانیه
‫شرمنده، نمی‌تونم بیشتر جریمه شم
‫باید شکمِ خانواده‌ام رو سیر کنم
‫بله، بله. بله
‫درها بسته می‌شوند
‫- چقدر طول می‌کشه؟ ‫- چیزی نمونده برسیم
‫هی! کجا میری؟ درو ببند
‫درها باز می‌شوند
‫و شما برگشتید
‫آقای ریونزکرافت هنوز اینجاست؟
‫راستش ایشون الان رفت بیرون
‫ممنون
‫ببخشید. ساعاتِ ملاقات ‫از 8 صبح تا 8 شبه
‫رابرت ازم خواست یکم پیش نیکلاس بشینم
‫فقط یه دقیقه
‫خیلی خب، فقط یه دقیقه
‫ولی لطفاً اول با پرستارهای آی‌سی‌یو ‫هماهنگ کنید. باشه؟
‫چشم. حتماً. ممنون
‫شما نباید اینجا باشی
‫باید استراحت کنی، عزیزم
‫خوابم نبرد. ‫و خیلی نگرانِ نیکلاس بودم
‫فکر نکنم بتونم تحمل کنم اگه...
‫نیکلاس به هوش اومده
‫این خبرِ خیلی خوبیه
‫بله
‫فقط یه لحظه بمونید، باشه؟
‫اون نیاز به استراحت داره
‫البته
‫بله. ممنون
‫تو زنِ خوبی هستی
‫مامان؟
‫مامان
‫می‌خوام برم
‫مامان. خواهش می‌کنم
‫می‌خوام برم
‫می‌خوام برم، خواهش می‌کنم
‫آقا، حالتون خوبه؟
من بهش رسیدگی می‌کنم
‫آقای بریگزستاک، حالتون خوبه؟
‫- رابرت هستم ‫- متأسفم
‫خیلی متأسفم
‫بابتِ چی متأسفی؟
‫من اشتباه می‌کردم
‫- از چه نظر اشتباه می‌کردی؟ ‫- من در مورد همه چی اشتباه می‌کردم
‫ببخشید، اینجا نمی‌تونید بدوید
‫نه
‫چه بلایی سرِ پسرم آوردی
‫متأسفم
‫کت! کت!
‫کت، خیلی متأسفم. ‫کت، خیلی متأسفم.
‫- اوه، پسرم! پسرم! ‫- خیلی متأسفم. کت، به من نگاه کن.
‫- پسرِ خوشگلم ‫- باید به حرفت گوش می‌کردم، کت
‫خیلی متأسفم
‫- نیک! نیک! نیک! ‫- تقصیرِ منه. نه، نه. نیکی خوبه
‫- نیکی! ‫- حالش خوبه. خیلی متأسفم، کاترین
‫نه، نه. نیک... کت، گوش کن. ‫نیک خوبه. اون به هوش اومده.
‫اون صحیح و سالمه
‫اون سالمه، نگران نباش
‫چی؟ اون به هوش اومده؟
‫اون به هوش اومده
‫- نیکی ‫- ببخشید
‫خدای من. خیلی متأسفم
‫چیزی نیست. خواهش می‌کنم، چیزی نیست
‫صبر کن، چرا قبلاً بهم نگفتی؟
‫چرا قبلاً هیچی نگفتی؟
‫من قبلاً هیچوقت همسرت رو ندیده بودم
‫تا امروز حقیقت رو نمی‌دونستم
‫ولی قطعاً می‌دونستی پسرت چجور آدمی بود
‫هیچکس نمی‌خواد باور کنه ‫پسرش قادر به انجام چنین کاریه
‫ولی اون کتاب رو برای خانواده‌ام فرستادی
‫اون عکس‌ها رو بهم دادی ‫و دلم برات سوخت
‫حس می‌کردم به پسرِ آشغالت مدیونم
‫چطور ممکنه که نمی‌دونستی؟
‫چرا زیر سؤال نبردیش؟
‫نه، آقای ریونزکرافت، ‫چرا خودت زیر سؤال نبردیش؟
‫درها بسته می‌شوند
‫[کاملاً بیگانه] ‫[18 سپتامبر 2011]
‫تو همیشه می‌دونستی که نانسی جاناتان رو ‫کسی جلوه می‌داد که در واقع نبود،
‫و باهاش همدستی می‌کردی،
‫و تمام سرنخ‌هایی رو نادیده می‌گرفتی ‫که باید باعث می‌شدن نگرانش بشی
‫تو هم به اندازه‌ی نانسی ‫در این توهم مقصر بودی
‫تنها دفاعت اینه که از روی عشق انجامش دادی،
‫ولی این دفاع قابل قبولی نیست
‫تو ضعیف بودی
‫پشتِ سرت چیزی جز درد و رنج به جا نذاشتی
‫می‌دونی که هرگز بخشیده نمیشی
‫هیچی نمی‌تونه یه زندگی ‫هدر رفته رو جبران کنه
‫هیچی نمی‌تونه پاکت کنه
‫هیچی نمی‌تونه عفوت کنه
‫هیچی پیش روت نیست
‫فقط پوچی در انتظارته
‫خیلی متأسفم
‫اصلاً نمی‌تونم تصور کنم اون موقع ‫چه وحشتی رو تجربه کردی
‫و الان
‫من خیلی احمق بودم
‫هیچوقت خودم رو نمی‌بخشم، کت
‫نمی‌دونستم
‫چرا...
‫چرا هیچوقت بهم نگفتی؟
‫من...
‫گمونم...
‫نمی‌خواستم وارد زندگی‌هامون بشه
‫نه، می‌خواستم از تو و نیک ‫در برابرش محافظت کنم
‫و از خشمی که حس می‌کردم و...
‫گمونم...
‫نمی‌خواستم یه جور دیگه ‫بهم نگاه کنی، می‌دونی؟
‫نمی‌خواستم هر بار که نگاهم می‌کردی ‫مجبور شی بهش فکر کنی، می‌دونی
‫چون نمی‌خواستم به خودم نگاه کنم، می‌دونی؟
‫خیلی تحقیر شده بودم
‫وقتی کتابه...
‫و اون عکس‌ها وارد زندگی‌مون شدن،
‫چرا اون موقع بهم نگفتی، کت؟
‫سعی کردم بگم، رابرت
‫می‌دونی؟ ولی گمونم وقتی...
‫تو هیچوقت در مورد همچین چیزی ‫حرف نزده بودی، خب، من...
‫نمی‌دونستم از کجا شروع کنم
‫به کمک نیاز داشتم که ‫شرایط رو تجزیه و تحلیل کنم
‫و ازش سر در بیارم. ‫نمی‌تونستم تنهایی انجامش بدم
‫و تو خیلی عصبانی بودی ‫و حس می‌کردی بهت خیانت شده
‫و ازم نفرت داشتی
‫می‌دونی، همه‌ی اون چیزهایی ‫که می‌ترسیدم باشی و...
‫به حرفم گوش نمی‌کردی. ‫می‌دونی، نمی‌تونستم فکر کنم.
‫فقط...
‫حرف زدن با تو باعث می‌شد ‫دوباره احساس گناه کنم
‫پس...
‫- خیلی متأسفم ‫- آره
‫لطفاً درک کن که من فریب خورده بودم، کت
‫نه، این رو درک می‌کنم
‫درک می‌کنم که عکس‌ها گیج‌کننده بودن
‫خواهش می‌کنم
‫کت، خواهش می‌کنم من رو ببخش
‫می‌دونم باید ببخشمت
‫ولی حقیقت اینه که نمی‌تونم
‫چون تو با این ایده که یکی بهم تعرض کرده باشه
‫خیلی راحت‌تر از این ایده که ‫یکی بهم لذت داده باشه کنار میای
‫می‌دونی، تقریباً انگار خیالت راحت شد ‫که بهم تجاوز شده بوده
‫و فقط... متأسفم، من...
‫نمی‌دونم چطور به خاطرش ببخشمت
‫کاترین و رابرت طلاق توافقی‌شون رو نهایی کردن
‫کاترین می‌دونه که آینده‌اش نامعلومه،
‫ولی براش مهم نیست
‫الان برای تصمیم‌گیری عجله نداره
‫فعلاً می‌خواد روی نیکلاس ‫و زمانِ حال تمرکز کنه
‫کاترین سرشار از حس قدردانیه ‫بابتِ فرصتی که پسرش بهش میده
‫تا کاملاً محبتش رو درک کنه
‫یادم نمیاد
‫می‌دونم
‫خیلی متأسفم، نیک
‫هیچی یادم نمیاد
‫خیلی متأسفم
‫متأسفم
‫اوه، نه
‫متأسفم
‫دوستت دارم
‫آره
‫می‌دونم. منم دوستت دارم
احسان فیلم ehsanfilm ارائه ای از رسانه اینترنتی